مقصود من كه خشنودى معبود من است حاصل آيد حضرت رسالت فرمود : كه « يا ابن ابى طالب الا انّ ذلك لك » اى پسر ابو طالب آنچه مقصود تو بود يافتى و بدانچه مىجستى و اصل شدى ، و قضيّهء روزه و ايثار او و أهل بيت او طعام خود را از مضمون آيهء
« وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً »
« 1 » بر همهء عالميان واضح است .
أمّا زهادت مرتضى على در ترك دنيا و ترتيب اسباب أمور عقبى و توجّه به أنوار مشاهدهء صفات حضرت مولى درجه قصوى داشت ، چنانچه جابر انصارى ( رضى اللّه عنه ) فرموده : كه نديدم در دنيا زاهدتر از على بن أبي طالب ، كه مطلقا ديدهء همّت از متاع فانى دنيا فرو بسته بود ، و بر مرصد رياضت مترصّد شهود « تجوع ترانى » نشسته . در أخبار آمده است كه مدّتهاى مديد سه روز متوالى از نان جو سير نخورده بود و مىفرمود :
« حسبى من الطّعام ما يقيم ظهرى » بس است از طعام مرا آن مقدار كه پشت مرا راست دارد و از عبادت پروردگار من مانع نيايد ، آوردهاند كه در زمان خلافت روزى به بيت المال درآمد و در آنجا زر و نقرهء بسيار جمع آمده بود آنها را نگاه كرده زمانى نيك تأمل فرموده آنگاه گفت : « يا صفراء و يا بيضاء غرّيا غيرى » اى زر زرد رخسار و اى نقرهء سفيد عذرا غير مرا غرور دهيد و جز مرا بفريبيد كه من فريفتهء جلوهء دلفريب و شيفتهء شيوهء شيرين شما نمىشوم ، و بدرستى كه من شما را سه طلاق دادهام كه رجعت به آن محالست و دست تصرّف به دامن وصال شما رسانيدن بزه و و بال .
چگونه عشوهء دنيا مرا فريب دهد * چو من بديدهء همّت در آن نمىنگرم
چو گرد خرمن من خوشه چين بود پروين * سزد كه مزرع دنيا به نيمجو نخرم
أمّا كرامات وى از حدّ و حصر بيرون است و از حيّز شمار و حساب افزون . در شواهد آورده كه به روايات صحيحه ثابت شده است كه : چون پاى مبارك به ركاب مىنهاد افتتاح تلاوت قرآن مىكرد ، و چون پاى ديگرش به ركاب مىرسيد و به روايتى بر بالاى مركب راست مىايستاد ختم تمام مىفرمود .
هامش
( 1 ) - سوره الأنسان ، آيه : 3 .