اوّل بر حمزه و ديگر جنازهء هر كه مىآوردند نزد حمزه مىنهادند نماز مىگزارد تا در آن روز هفتاد بار بر حمزه نماز گزارد . »
و نور الائمّه خوارزمى آورده كه : « حمزه شهيد دوم بود از اهل بيت و حسين شهيد آخر از آن خاندان ، همانا كه سيد عالم را صلى اللّه عليه و آله خبر كرده بودند كه هفتاد كس را با حسين شهيد كنند و كس نباشد كه بر آن شهيدان بىكس نماز بگزارد و مهتر بشر صلوات اللّه و سلامه عليه هفتاد بار بر جنازهء حمزه نماز گزارد يكى براى وى و باقى براى شهداى كربلا يعنى تا حق سبحانه ثواب آن نماز را به ارواح شهداء رساند أجر شهادت ايشان و ثواب شهيدان خود از حدّ شمار بيرون است و از جيّز حساب افزون ، » در خبر آمده كه چون شهيدى از پاى در افتد حور العين در كنار خود براى سر او بالين آماده كرده باشند .
وقت غزا تيغ زنان غيور * جان كه كنند از تن مردانه دور
نى ز پى جاه زيادت كنند * كز پى اعلاى شهادت كنند
لا جرم آن تيغ كه بر سر خورند * شربتى از چشمه كوثر خورند
راوى گويد : كه پيغمبر ( صلى اللّه عليه و آله ) فرمود كه حمزه را همچنان با جامه خونين دفن كردند و از احد بازگشته به مدينه آمدند از اكثر خانهها آواز گريه زنان شنيدند الّا از خانه حمزه فرمود : « امّا حمزة لا بواكى له هاهنا » حمزه را درين شهر زنانى كه بر وى گريه كند نيست يعنى او غريبست و غريبان را در غربت كسى كه بر ايشان شفقت ورزد و در مصيبت ايشان بگريد كمتر مىباشد حال غريبان عجيب است . هر جا الميست نصيب غريبست گفتهاند دو وقت دو كس را موجب حسرت است اوّل بامداد يتيم را كه از خواب برخيزد و جمال پدر نبيند و نماز شام غريب را كه از هر طرف كه نگرد آشنائى به نظر در نيايد .
نماز شام غريبان چو گريه آغازم * به مويههاى غريبانه ، قصّه پردازم
به ياد يار و ديار آنچنان بگريم زار * كه از جهان ، ره و رسم سفر براندازم
آوردهاند كه : « يكى از پيغمبران عزرائيل را پرسيد كه اى قابض ارواح چندين داغ