دليل نخست : گفتهاند : اگر ظهور معجزه بر [ دست ] غير پيامبران براى اكرام آنان جايز باشد ، ظهور آن بر ايشان حتى اگر غير ايشان بدان علم نيابند جايز خواهد بود ، چون مقصود از ظهور معجزه بر آنان شادمانى و خرسندى آنهاست و اگر چنين چيزى روا باشد ، معجزه آنقدر زياد خواهد شد كه ديگر از اعجاز [ و خرق عادت بودن ] خارج مىشود .
پاسخ : ملازمهء ادعا شده را نمىپذيريم ، چون خارج شدن وقوع امر خارق العاده از حدّ اعجاز يك جنبهء قبح به شمار مىرود و ما تنها در صورتى ظهور معجزه را [ بر دست غير پيامبران ] جايز مىشماريم كه از همهء جنبههاى قبح خالى باشد . بنابراين ، ما ظهور معجزه را تا اندازهاى جايز مىشمارى كه فراوانى آن ، موجب خارج شدن آن از اعجاز نگردد .
الثانى : قالوا : لو جاز ظهور المعجزة على غير النبي لزم التنفير عن الأنبياء ، إذ علة وجوب طاعتهم ظهور المعجزة عليهم ، فإذا شاركهم في ذلك من لا تجب طاعته هان موقعه ، و لهذا لو أكرم الرئيس بنوع ما كلّ أحد هان موقع ذلك النوع لمن يستحق الاكرام .
و الجواب : بمنع انحطاط مرتبة الإعجاز ، كما لو ظهر على نبي آخر ، فإنّه لو لم يظهر إلّا على نبي واحد لكان موقعه أعظم ، فكما لا تلزم الإهانة مع ظهوره على جماعة من الأنبياء كذا لا تلزم الإهانة مع ظهوره على الصالحين .
دليل دوم : گفتهاند : اگر ظهور معجزه بر غير پيامبر جايز باشد ، لازم مىآيد كه مردم از پيامبران نفرت يابند [ و به آنان روى نياورند ] ، زيرا سبب لزوم فرمانبردارى مردم از پيامبران ، ظهور معجزه بر دست ايشان است ، پس اگر كسانى كه فرمانبردارى از آنان واجب نيست ، در اين امر با ايشان مشاركت كنند ، جايگاه [ و اهميت ] معجزه سست مىگردد و به همين سبب ، اگر رئيس قوم با طعامى از نوع طعامهايى كه يكى از افراد رعيّت مىخورند ، اكرام شود ، جايگاه آن نوع از طعام نزد كسى كه شايستهء اكرام است
ترجمه و شرح كشف المراد ( فارسى ) — صفحة 28
مساهمون: العلامة الحلي
ص٢٨