ابو طالب گفت : بشارت باد تو را كه على بر زمين آمد . گفت : شب ولادتش را چه نشان بود ؟ ابو طالب وى را خبر داد از هر چه رفته بود . مترم سر به سجود نهاد و شكر كرد خداى را و [ گفت : جامه در من پوش . ] « 1 » در وى پوشيدم . مترم درگذشت .
رحمة اللّه عليه . ابو طالب دو سه روز آنجا مقام كرد و بعد از آن بازگشت .
جابر گفت : يا رسول اللّه ؛ بيشترين مردم مىگويند كه ابو طالب كافر بود . فرمود :
نه ! چنان است . شب معراج چون به زير عرش رسيدم ، چهار نور ديدم . گفتم : الهى ؛ اين نورها چيست ؟ گفت : نور عبد المطلب است و عمّت ابى طالب و پدرت عبد اللّه و برادرت طالب . گفتم : الهى ؛ اين درجه به چه يافتند ؟ فرمود : به آنكه ايمان پنهان مىداشتند و كفر اظهار مىكردند ، از خوف و ترس مشركان و بر آن صبر مىكردند تا كه وفاتشان رسيد و و اصل حق شدند . « 2 »
فصل دويم در ذكر نامها و لقبهاى وى - عليه السّلام .
نامهاى وى كه در كتابهاى خداى است ، بسيار است . اصحاب ما آن را در كتابهاى خود آوردهاند . « 3 » [ 37 - پ ] كنيت مشهور او ، ابو الحسن است و ابو الحسين ، نيز گفتهاند و ابو الحسنين و ابو السبطين و ابو الريحانتين . و رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - او را ابو تراب خواند كه او سجده كرده بود روى بر خاك و امير المؤمنين خواند و بدين لقبش خاص گردانيد و فرمود : اطلاق كردن اين لفظ بر غير او از امامان روا نبود و رسول ( ص ) ديگر لقبهاش داده است . چون : سيّد الوصيّين ، و امام المتّقين ، و قائد الغرّ المحجّلين ، و سيّد الاوصياء ، و سيّد العرب و يعسوب الدّين ، و قاتل الناكثين و القاسطين و المارقين ، مولى المؤمنين ، و شبيه هارون ، و المرتضى ، و خاصف النعل ، و كشّاف الكرب ، و الصّدّيق الاكبر و الفاروق الاعظم ، و الكرّار غير فرّار ، قسيم الجنّة و النّار . لقبهايى كه ديگران گفتهاند ،
هامش
( 1 ) . ق : جامه كه در بر من بود .
( 2 ) . م : و بگذشتند .
( 3 ) . ر . ك : مناقب آل ابى طالب ، ج 3 ، ص 275 - 290 .