گوياد . يا ابا الحسن ؛ چه كردى با آن نشان كه ميان تو و ميان ابى الحسن بن على بود ؟
گفتم : به مأمن است . گفت : بيرون آر . من دست در جيب كردم و آن را بيرون آوردم .
چون آن را ديد ، اشك از چشمش روان شد و به آواز بگريست . آنگه گفت : تو را دستورى دادند ، يا بن المهزيار با رحل شو و كار خود ساخته دار ؛ چون شب درآيد و تاريك شود ، به شعب بنى عامر شو كه تو مرا آنجا بينى . چون آن وقت نزديك آمد و فراهم آمدم و بار با راحله نهادم و مىراندم تا كه به شعب شدم . آن جوان را ديدم ايستاده . ندا مىداد كه نزديك من آى . چون نزديك وى رسيدم ، به سلام ابتدا كرد و گفت : بران يا برادر ؛ و دائم با من سخن مىگفت و من با وى سخن مىگفتم تا كه از جبال عراق بگذشتيم و به جبال منا رسيديم و فجر اوّل برآمد و ما در ميان كوهها [ ى ] طائف بوديم . پس مرا گفت : فرو آى و نماز شب كن . بكردم و مرا به وتر فرمود . بگزاردم و آن فايدهاى بود ازو . آنگه مرا به سجود فرمود و روى بر خاك نهاد .
آنگه از نماز فارغ شد و بر نشستيم و برانديم تا كه به اعلاى طائف رسيديم . مرا گفت :
هيچ مىبينى ؟ گفتم : تودهاى ريگ مىبينم ، برو خيمهاى از ابريشم ، نور آن خيمه مىافروزد و چون آن بديدم دلم خوش شد . مرا گفت : اينجاست امل و رجاى آنچه مىپرسى و اميد مىدارى . آنگه گفت : فرود آى كه اينجا ذليل شود هر صعبى و خاضع شود ، هر جبّارى . ( 113 - چ ) آنگه گفت : دست از مهارها بدار . گفتم : ناقه را به كه رها كنم ؟ گفت : اين حرم قائم است - عليه السّلام . درو نيايد جز مؤمنى و ازو بيرون نيايد جز مؤمنى . پس دست از مهار اشتر بداشتم و او برفت و من با او برفتم تا كه به نزديك در خيمه رسيد . پيش از من در رفت و مرا گفت : بايست . بايستادم تا كه وى بيرون آمد . آنگه گفت : درآى كه اينجاست سلامت . در شدم . وى را ديدم نشسته . بردى و شاح « 1 » كرده و ديگرى ايزار ساخته و طرف آن بر دوش افكنده و همچون اقحوان « 2 » و ارغوان كه قطرهها برو نشسته باشد يا چون شاخ بان و قضيب ريحان ؛ نه درازى دراز و نه كوتاهى كوتاه ؛ سرى مدوّر ؛ پيشانى هموار ؛ كمانابرو ؛
هامش
( 1 ) . وشاح : شمشير ، كمان . وشاح : حمايل ، پارچهء زيوردار كه به شانه و پهلو حمايل كنند .
( 2 ) . اقحوان : گل بابونه ، در فارسى اكحوان هم گفته شده .