نامهها از تو طلب كند ، او بود قائم مقام من . گفتم : بيان زيادت كن . مرا گفت : آنكه بر من نماز كند . گفتم : بيان زيادت فرما . گفت : آنكه هميان از تو بطلبد . پس من برفتم و نامهها به مداين بردم و جواب آن بستدم و به سرّ من رأى آمدم . روز پانزدهم چنان كه وى گفته بود ، فرياد شنيدم از سراى وى - عليه السّلام . چون بيامدم ، جعفر بن على نقى را ديدم كه شيعه گرد برگرد وى درآمده وى را تعزيت مىگفتند . من با خود گفتم كه اگر او دعوى امامت كند ، امامت او باطل باشد . زيرا كه من جعفر بن على را ديده بودم كه نبيذ مىآشاميد و [ 159 - پ ] قمار مىبازيد و طنبور مىزد . پس من فرا پيش شدم و وى را از وفات برادرش ابو محمّد عسكرى - عليه السّلام - تعزيت دادم و تهنيت امامت گفتم . وى مرا هيچ نپرسيد . دانستم كه امام او نيست . پس يكى از سراى بيرون آمد و جعفر را گفت : اى سيّدى ؛ برادرت را كفن كردند . برخيز و برو نماز بگزار . پس جعفر بن على برفت تا بر وى - عليه السّلام - نماز كند و شيعه برگرد وى . چون در سراى شديم جعفر فرا پيش شد تا نماز كند ، كودكى را ديدم كه بيرون آمد ، گندمگون ، ماه روى ، سياه موى ، گشاده دندان و رداى جعفر بن على گرفت و بكشيد و گفت : بازپس ايست اى عمّ ؛ كه من به نسب و حسب از تو اولىترم به نماز كردن بر پدرم . پس جعفر بازپس آمد و رنگ رويش همچون رنگ خاك شده بود .
پس آن كودك فرا پيش شد و نماز كرد و چون ابو محمّد - عليه السّلام - را دفن كردند ، آن كودك مرا گفت : بيار آن نامهها كه با توست . فرا وى دادم و با خود گفتم :
اين دو نشان از وى ظاهر شد ، هميان مانده است . آنگه هميان نيز طلب كرد . به وى دادم . بعد از آن نزد جعفر بن على شدم و وى را از آن كودك پرسيدم . گفت : به خداى كه من هرگز وى را نديدم . درين بوديم كه قومى درآمدند از قم و حضرت امام - عليه السّلام - را طلب كردند . گفتند : وى - عليه السّلام - متوفّى شد . گفتند : وصى و قائم مقام [ 160 - رو ] وى كيست ؟ گفتند : جعفر بن على . پس ايشان نزد وى رفتند و او را تعزيت [ و تهنيت ] « 1 » گفتند [ و اعزاز و اكرام كردند ] . « 2 » بعد از آن گفتند كه ما نامهها و اموالى چند داريم جهت امام . اگر تو بگويى كه در نامهها چيست و اموال
هامش
( 1 ) . م : ندارد .
( 2 ) . ق : ندارد .