انتظار مىكشد
* * *
آنك مردى در آستانهى ترديد
ايستاد و انتخاب آخر خود را لختى درنگ كرد
وقتى دوباره باز به راه افتاد
هرگام او هزار شهادت بود
آمد
آمد
آمد
با ريسمان عاطفه در گردن
تا خيمهگاه وحى
رودى در آستانهى دريا
درنگ كرد
اجازت را ،
از پيش از دين خويش تبرى كرد
پناه يافت
و برگشت
ميدان تفته منتظرش بود
خداى را
حُرّ
نامى سزاى صاحب خود بود .