طور توحيد :
اى تجليگاه انوار حقيقت خاك تو * در تجلى طور توحيد است خاك پاك تو
كعبهى اهل ولا ، اى سرزمين كربلا * توتياى ديدهى دل خاك تو ، خاشاك تو
مىزند دل هر چه باداباد در درياى عشق * تشنهى آب فرات از خاك آتشناك تو
آفتاب از عرش خواهد همچو فرش ره نهد * سر به پاى تكسوار چابك و چالاك تو
با فروغ مهر هفتاد و دو خورشيدت به خاك * رنگ مىبازد از آفاق انجم افلاك تو
سروران را سرورى دارد كه دارد بر سر او * تاج « كرَّمنا » به عزت خواجهى « لولاك » تو
آسمان بايد كه خون از ابر بارد بر زمين * زانكه در گوش فلك پيچيده شد پژواك تو
رهرو حق از سر اخلاص كى افتد ز پاى * برندارد دست تا از حلقهى فتراك تو
دشت تو گلگشت ما دست و دل از جان شستگان * باغ داغستان لاله ، لعلگون از خاك تو
راهى راه رهايى را كجا باك از هلاك * جان هلاك با حقيقت رهرو بىباك تو
در ديار درد و دورى ، ديرى از غم خون گريست * « ياور » سر در گريبان و گريبان چاك تو « 1 »
هامش
( 1 ) - كيهان فرهنگى ؛ سال دهم ؛ شماره 3 .