اى بهار ايمانم در غم تو چشمانم * لختهلخته مىبارد پارههاى زخمت را
در غدير اگر افشاند بذر سرخ عاشورا * ديده بود از اول عشق كربلاى زخمت را « 1 »
* * *
دلم به سمت تو كوچيد چون پرستوها * نساخت لانه به بالاى برج و باورها
غزال زخمى عشق توأم كجا گيرد * دلم قرار بجز با تو در فراسوها
بزن به سينه مرا اى به جان خريده بلا ! * هزار تير بلا از كمان ابروها
مرا به آتش شرمى كه روى پيشانىست * نگاه كن به قيامت ! نه با ترازوها
ز ابر رحمت خود ، در وقوع رستاخيز * ببار بر سر من از دل هياهوها
تو را به العطش كودكان قسم ، اى ماه * بگير دست مرا با بريده بازوها
مرا پناه ده اى هاشمى نسب ، عباس ! * به زير سايهى خود چون رميده آهوها
* * *
ناگاه باغ سبز پيمبر سوخت * آيينه شجاعت حيدر سوخت
آتش گرفت فاطمه را گلزار * سرو بلند قامت اكبر سوخت
در حجم نينواى عطش پرورد * يك باغ از تبار صنوبر سوخت
رگبار فتنه از همه سو باريد * يك دشت لالههاى معطّر سوخت
از بوستان خرّم پيغمبر * سر بركشيده نخل تناور سوخت
فرياد العطش به هوا برخاست * پرواز ، روى بال كبوتر سوخت
مردى كنار علقمه در خون خفت * زين درد و داغ ، جان برادر سوخت
بر روى دستهاى پدر طفلى * لب تشنه چون شقايق پرپر سوخت
هر سينهاى كه بوى خدا مىداد * در معرض شقاوت خنجر سوخت
خورشيد تابناك ، به خاك افتاد * يك آسمان تلألؤ اختر سوخت
هفتاد و دو ستاره نورافشان * در يك فضاى تبزده يكسر سوخت
از بس كه سوز حادثه وسعت داشت * شعر و كلام و خامه و دفتر سوخت
در راه عشق خالق بىهمتا * آن كس كه بود از همه بهتر سوخت
هامش
( 1 ) - گزيده ادبيات معاصر ، مجموعه شعر 18 ، ص 40 .