مهدى الفلوجى
حاج مهدى فلوجى بن حاج عمران بن حاج سعيد از ادباى حلّه بهشمار مىرود كه در سال 1282 ه . ق . به دنيا آمد . او به تجارت روى آورد و با توجه به مكنت مالى خويش ، هيچگاه از شعر براى بهرهمندىهاى مادّى استفاده نكرد ، بلكه شعر خويش را به اهل بيت اختصاص داد . در اين اواخر به دليل روى نمودن مردم به سبك جديد شعر ، اشعار او كه به سختى با اسلوب قديم پيوند خورده بود ، مورد بىمهرى قرار گرفت . او در سال 1357 هجرى وفات يافت ، و در حرم حيدرى به خاك سپرده شد « 1 » .
- * -
1 - إلى م و قلبى من جفونى يسكب * و نار الأسى ما بين جنبىّ تلهب ؟ !
2 - أبيت و ليلى شطّ عنه صباحه * كأن لم يكن للّيل صبح فيرقب « 2 » !
1 و 2 - آتش سوزان درون من ، دلم را آتش زده و شب و روز مرا يكسان و تيره و تار نموده و خواب و استراحت را هم از من ربوده است .
* * *
1 - بأبى المحرمين عجّت الى اللّه * بإهلالها وفود لقاها
2 - قدّمت هديها و هنّ نفوس * يا لتلك النّفوس ما أهداها !
3 - تركتها سيوف أبناء حرب * فى منى كربلا أضاحى مناها !
4 - مذ تعرّت عن المخيط برودا * خلع الدّين بردها فكساها
5 - برزت للطّواف دون بيوت * شرّف اللّه بيته بحماها « 3 »
1 - امام حسين ( ع ) و يارانش محرمانى بودند كه جان خود را به عنوان قربانيان حقيقى نه رمزى به قربانگاه آوردند ، 2 - و در كربلا سخاوتمندانه تقديم كردند .
3 - و شمشير دشمنان در « مناى كربلا » آنان را قربانى كرد .
4 - آن هنگام كه جامهى دين پاره گشت . امام و اصحابش با خون خود آن جامه را دوختند .
5 - آنان طواف خود را در كربلا بهگونهاى انجام دادند كه خداوند طواف خانهى خود را به سبب طواف آنان در كربلا شرافت بخشيد .
هامش
( 1 ) - ادب الطف ؛ ج 9 ، ص 171 و 172 .
( 2 ) - البابليات ؛ ج 4 ، ص 126 .
( 3 ) - همان ؛ ص 124 .