فصل سى وششم در بيان آنكه كلمه وكلمات در قرآن مجيد مؤول است به أهل بيت عليهم السّلام
وولايت ايشان وآيات در اين مقام بسيار است أول :
وَجَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
« 1 » حق تعالى اين سخن را بعد از قصهء إبراهيم عليه السّلام فرموده است ، يعنى : وگردانيد خدا كلمهء توحيد را باقي در ذرّيّهء إبراهيم ، يعنى هميشه در ذرّيّهء أو أهل توحيد است كه خدا را به يگانگى قايل باشد ومردم را بسوى يگانگى خدا دعوت كند شايد برگردند مشركان به دعوت موحّدان .
ودر أحاديث بسيار وارد شده است كه : مراد آن است كه امامت را گردانيد كلمهء باقيه در عقب إبراهيم عليه السّلام وحضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم تا روز قيامت ، چنانكه شيخ طبرسى گفته كه :
بعضي گفتهاند مراد كلمهء توحيد است ؛ وبعضي گفتهاند مراد امامت است كه در ذرّيّهء اوست تا روز قيامت ، واز حضرت صادق عليه السّلام چنين روايت شده ؛ وگفته است : اختلاف كردند كه مراد از عقب أو كيست ؟ بعضي گفتهاند فرزندان إبراهيم عليه السّلام هستند تا روز قيامت ؛ وسدى گفته است : آل محمد عليهم السّلام هستند « 2 » .
وابن ماهيار از سليم بن قيس روايت كرده است كه : روزى در مسجد بوديم حضرت
هامش
( 1 ) . سورهء زخرف : 28 .
( 2 ) . مجمع البيان 5 / 45 .