آن مگر به خودش ، وهر كه وفا كند به عهدي كه با خدا كرده است پس بزودى مىدهد خدا أو را اجر عظيمى » .
علي بن إبراهيم گفته كه : اين آية بعد از آيهء
لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ
نازل شده است ، پس خشنودى خدا از ايشان مشروط است به آنكه پيمان را نشكنند « 1 » ؛ پس آنها كه پيمان را شكستند وحق أهل بيت را غصب كردند وبيعت روز غدير را شكستند وانكار نص رسول را نموده كافر شدند ، در آيهء رضوان داخل نيستند ، وبعضي از اين سخنان در مجلد بعد از اين ان شاء اللّه بيان خواهد شد ، وتفصيل اين قصه در جلد دوم گذشت .
هامش
( 1 ) . تفسير قمى 2 / 315 .