فصل أول در بيان غزوهء « مريسيع » است كه آن را غزوهء « بنى مصطلق » مىنامند
شيخ طبرسى وشيخ مفيد وديگران روايت كردهاند كه قبيلهء بنى المصطلق بر سر چاهى منزل داشتند كه آن را « مريسيع » مىگفتند وسركردهء ايشان حارث بن أبي ضرار بود ، پس قوم خود را با گروه ديگر جمع كرد كه به جنگ رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم بيايد ، چون خبر به حضرت رسيد متوجه جنگ أو شد وسى أسب در ميان لشكر حضرت بود وجمعى از منافقان مانند عبد اللّه بن ابىّ واضراب أو در آن سفر با حضرت بيرون رفتند وحضرت ، عايشه را در آن سفر با خود برد ، ودر روز دوم ماه شعبان سال پنجم هجرت روانه شد - وبعضي سال ششم هجرت گفتهاند - وچون خبر توجه حضرت به ايشان رسيد أكثر عربها كه با حارث جمع شده بودند ترسيدند وپراكنده شدند وحضرت در مريسيع با ايشان مقاتله نمود وساعتي تير بر يكديگر انداختند پس حضرت حكم فرمود كه لشكر به يكدفعه حمله آوردند وده نفرشان را كشتند وجمعى از فرزندان عبد المطّلب در آن روز شهيد شدند ، وحضرت أمير عليه السّلام مالك وپسرش را به قتل رسانيد وآن سبب فتح مسلمانان شد ودويست خانه آبادهء ايشان را از زنان ومردان وأطفال أسير كردند ودو هزار شتر وپنج هزار گوسفند به غنيمت گرفتند وحضرت غنائم وأسيران را در ميان مسلمانان قسمت نمود بعد از وضع خمس ؛ وجويرية دختر حارث بن أبي ضرار را علي عليه السّلام سبى كرد وبه خدمت حضرت آورد وحضرت أو را براي خود برداشت ؛ پس پدرش بعد از مسلمان شدن