در روز أحد نه نفر بودند كه همه را علي بن أبي طالب عليه السّلام به جهنم فرستاد وبه اين سبب كافران گريختند وبنو مخزوم را آن حضرت در آن روز رسوا كرد وگريزاند ، وبا حكم بن اخنس كه از شجاعان مشهور بود مبارزه كرد وضربتي زد پايش را قطع كرد وبه آن ضربت با پاى بريده بسوى جهنم شتافت ؛ وچون مسلمانان گريختند أمية بن أبي حذيفة زرهى پوشيده آمد وفرياد مىكرد كه : اين روزى است به عوض روز بدر ! پس مردى از مسلمانان متعرض أو شد وآن مسلمان كشته شد ، پس أمير المؤمنين عليه السّلام ضربتي بر سرش زد كه در خودش نشست وأمية ضربتي حوالهء آن حضرت كرد وعلي عليه السّلام ضربت أو را به سپر دفع كرد وضربتش در سپر نشست ؛ پس حضرت شمشير را از خود أو كشيد وأو شمشير خود را از سپر جدا كرد وحضرت ضربتي بر زير بغل أو زد وأو را به جهنم فرستاد وبرگشت وبه خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم آمد ، حضرت فرمود : تو با گريختگان نرفتى ؟ حضرت أمير عليه السّلام گفت : يا رسول اللّه ! واللّه كه از اين مقام نمىروم تا كشته شوم يا خدا به تو دهد نصرتي كه تو را وعده داده است ، پس حضرت فرمود : بشارت باد تو را يا علي كه خدا وعدهء ما را خواهد داد وديگر چنين روزى از كافران نسبت به ما نخواهد شد . پس گروهى از مشركان پيدا شدند فرمود : بر اينها حمله كن ؛ حضرت أمير عليه السّلام حمله كرد وهشام بن اميهء مخزومى را كشت وآن گروه گريختند ؛ پس لشكر ديگر رو كردند وعلي عليه السّلام حمله كرد ودر اين حمله عمرو بن عبد اللّه جمعى را كشت وآنها گريختند ؛ باز گروه ديگر رو كردند وعلي عليه السّلام بر آنها حمله كرد وبشر بن مالك عامري را كشت وايشان گريختند وديگر بر نگشتند ، وگريختگان مسلمانان برگشتند ، وكافران به مكة ومسلمانان به مدينه برگشتند .
پس حضرت فاطمه عليه السّلام گريه كنان به استقبال حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم بيرون آمد وظرف آبى همراه داشت ، حضرت روى مبارك خود را از آن شست پس أمير المؤمنين عليه السّلام رسيد وذو الفقار در دستش بود وخون از آن مىچكيد ودستش تا دوش پر از خون بود ، پس شمشير را به فاطمه عليه السّلام داد وگفت : بگير اين شمشير را كه اين شمشير با من دروغ نگفت امروز ، ورجزى در باب مردانگىهاى خود ادا فرمود ، حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود : اى فاطمه ! بگير شمشير را كه شوهر تو آنچه بر أو بود امروز كرد ، حق تعالى امروز به شمشير
حياة القلوب ( فارسي ) — صفحة 959
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٩٥٩