عبارت چنين است : « هذا ابن أبي قحافة » تا مىرسد به اين جمله « لقد أجهد في ظلامتي و ألدّ في خصامي » يعنى كوشش و مبالغه كرده است در آنچه كه بناحق از من گرفته شديدا دشمنى كند .
حتّى أحبستني قيلة نصرها : تا اينكه بنى قيله كه جدّهء علياى انصار است يارى خود را از من منع كردند ، يعنى مرا در مطالبهء حقّم يارى نكردند ، و مهاجرين هم به من كمك نكردند .
و غضت الجماعة : يعنى جماعت مهاجرين و انصار چشمپوشى كردند در مقابل من .
لا دافع و لا مانع : و هيچ دفاعكننده و منعكنندهاى نبود كه به حمايت من درآيد و او را منع كند .
كاظمة : خورنده خشم .
راغمة : ذليل و عاجز و يارى نشده .
أضرعت خدّك : يعنى طرف صورت خود را روى خاك گذاردى .
أضعت حدّك : يعنى اهمال كردى و تيزى و خشونت خودت را ظاهر نكردى .
افترست الذئاب : تو اى كه گردن گردنكشان و گرگها را درهم مىكوبيدى و آنها را پارهپاره مىكردى .
و افترشت التراب : يعنى زمينگير شدى و زمين را فرش خود قرار دادى . و در بعضى از نسخهها بجاى دو جمله اخير چنين روايت شده : « توسّدت الوراء كالوزغ و مسّتك التراب الهناة و النزع » ، « وراء » به معناى پشت ، « هناة » شدّت و فتنه « نزع » طعن و فساد ، « وزغ » به معناى حبس .
ما كففت : يعنى بازنداشتى .
ما أغنيت : يعنى منصرف نكردى يا نفع نرسانيدى .
جنة العاصمة ( فارسي ) — صفحة 552
مساهمون: سيد حسن مير جهانى طباطبائى
ص٥٥٢