حكايتى زيبا در بيان حديثى از فضائل فاطمه
نگارنده مؤلّف قاصر حسن مير جهانى طباطبائى جرقوئى اصفهانى عفى اللّه عن جرائمه گويد : زمانى كه در نجف اشرف مشرّف بودم ، بر حسب اتّفاق براى اخذ كتابى از فضيلة العلّامه خلد مقام شيخ محمّد سماوى مؤلّف كتاب ابصار العين فى انصار الحسين عليه السّلام شرف خدمت ايشان را حاصل كردم ، در مكتبهء ايشان به كتابى مخطوط كه در مقابل داشتند نگاه مىكردم ، از نام آن كتاب پرسيدم ، فرمودند : كتاب كشف اللآلى تأليف عالم جليل شيخ صالح بن عبد الوهّاب بن العرندس حلّى است ، كه يكى از علماء بزرگ شيعه بوده از علماء قرن نهم ، و كتاب را به من دادند ، كتابى بود به قطع وزيرى ، كاغذ زرد ، قريب سيصد صفحه بخطّ شيخ احمد تونى نوشته شده بود .
در ضمن اينكه مشغول ديدن عناوين آن بودم ، برخورد كردم به حديثى كه مكرّر از زبان معدودى از بزرگان اهل فضل شنيده بودم بطور مرسل و هرچند تفحّص كرده و از بعضى از محدّثين از سند آن پرسش مىكردم اظهار بىاطّلاعى مىكردند ، و بعضى هم از احاديث موضوعه مىدانستند ، ديدم در آن حديث را مسندا نقل نموده ، از مرحوم سماوى استجازه استنساخ آن را نمودم ، ايشان هم مضايقه نفرمودند ، من با نهايت خوشحالى در همان مجلس حديث را نوشتم چون در فضيلت بىبى معظّمه فاطمهء زهراء سلام اللّه عليها بود مقتضى ديدم كه در اين كتاب درج نمايم ، و العهدة على راويه .
في كتاب كشف اللآلي لصالح بن عبد الوهّاب بن العرندس أنّه روى عن الشيخ إبراهيم بن الحسن الذرّاق ، عن الشيخ علي بن هلال الجزائري ، عن الشيخ أحمد بن فهد الحلّي ، عن الشيخ زين الدين علي بن الحسن الخازن الحائري ، عن الشيخ أبي عبد اللّه محمّد بن مكّي الشهيد ، بطرقه المتّصلة إلى أبي جعفر محمّد بن علي بن موسى بن بابويه القمّي ، بطريقه إلى