جنة العاصمة ( فارسي ) — صفحة 258

كردن براى تو مبادرت كنم . پس من چه بگويم در حق مردى كه دشمنان او اقرار به فضائل او دارند ، و نمىتوانند آن را انكار كنند و روپوشى نمايند . حاصل آنكه : احمد بن حنبل و ديگران اول كسانى كه بر اين قول قائلند نيستند ، و نه از آن كسانى كه در اقلّيت باشند نسبت به فضيلت‌هاى على عليه السّلام چنانچه حكايت شده از محمّد بن ادريس امام شافعىها و از او حكايت كرده است خيابانى در وقايع الأيّام خود از كتاب انوار البهيّه نقل كرده ، گفته است : امام محمّد بن ادريس شافعى امام مذهب شافعيّه متوفّاى سال دويست و چهار هجرى كه شيخ و استاد ابن حنبل است در فقه و حديث و روايت ، در جواب كسى كه از على عليه السّلام از او سؤال كرد ، گفته است : چه مىگوئى در حق كسى كه دوستان او فضائل او را پنهان كردند از ترس دشمن ، و دشمنان او از روى عداوت و حسد فضائل او را مخفى داشتند ، و ميان اين دو پر كرده است فضائل او ميان مشرق و مغرب را « 1 » . و نظير اين حكايت را علّامهء حلّى أعلى اللّه مقامه در كتاب كشف اليقين « 2 » از بعضى از فضلاء عامّه نقل كرده با اندك تفاوتى كه معناى آن تغيير داده نمىشود ، و دلالت بر اتّحاد فكر اين دو دارد ، و مضمون هر دو يكى است . و نيز در كتاب ثمار القلوب في المضاف و المنسوب گفته است : و قد بلغ ذيوع مناقب الإمام و اشتهارها أن صارت مضرب المثل في الكثرة و الشيوع على حدّ ما ذكره الثعالبي من أن محمّد بن مكرم قال لأبي علي البصير : فضولك و اللّه أكثر من فضائل