نور امام‌هائى را كه به امر من قيام كنند و راهنمائى كنند خلق مرا ، و آنها را جانشين‌هاى خود قرار مىدهم در روى زمين خود پس از انقضاء وحى خود ، يعنى پس از پيچيده شدن مدّت نبوّت . مانند اين حديث را علّامهء مجلسى رحمه اللّه در بحار از مصباح الأنوار نقل كرده « 1 » .

شيخ صدوق رحمه اللّه نيز در كتاب معانى الأخبار و علل الشرايع به اسناد خود از ابن عمّاره از پدرش روايت كرده كه گفت : سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن فاطمة لم سمّيت زهراء ؟ فقال : لأنّها كانت إذا قامت في محرابها زهر نورها لأهل السماء كما يزهر نور الكواكب لأهل الأرض « 2 » . يعنى : پرسيدم از ابى عبد اللّه عليه السّلام از فاطمه كه چرا زهراء ناميده شد ؟ فرمود : براى آنكه چون در محراب خود مىايستاد مىدرخشيد نور او براى اهل آسمانها همچنانكه نور ستارگان براى اهل زمين مىدرخشد .

علّامهء مجلسى رحمه اللّه در بحار الأنوار از شيرويه در كتاب فردوس نقل كرده است از ابى هاشم عسكرى كه گفته است : سألت عن صاحب العسكر عليه السّلام : لم سمّيت فاطمة الزهراء ؟ فقال : كان وجهها يزهر لأمير المؤمنين من أوّل النهار كالشمس الضاحية ، و عند الزوال كالقمر المنير ، و عند غروب الشمس كالكوكب الدرّي « 3 » .