پس جبرئيل نامه را به آن حضرت داد ، امر كرد به حضرت امير المؤمنين عليه السّلام تسليم نمايد ، چون حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نامه را تسليم على عليه السّلام نمود فرمود : بخوان اين نامه را ، حضرت نامه را حرف حرف خواند تا به آخر ، چون نامه را تمام كرد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : اين عهد پروردگار من است به سوى من ، و شرطى است كه بر من گرفته است ، و امانتى است از او نزد من ، من رسانيدم آن را ، و آنچه خير خواهى امّت بود به عمل آوردم و اداى رسالتهاى خدا نمودم .
امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : گواهى مىدهم از براى تو - پدر و مادرم فداى تو باد - كه تبليغ رسالت كردى و خير خواهى امّت نمودى ، تصديق مىنمايم تو را در آنچه گفتى ، گواهى مىدهد از براى تو گوش من و چشم من و گوشت من و خون من .
جبرئيل گفت : من نيز براى شما هر دو بر آنچه گفتيد از جملهء گواهانم .
حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : يا على گرفتى وصيّت مرا ، دانستى آن را و ضامن شدى از براى خدا و از براى من كه وفا كنى به هر عهدى كه در آن نامه نوشته است ؟ حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : بلى - پدر و مادرم فداى تو باد - بر من است ضمان آنها و بر خداست كه مرا يارى كند و توفيق دهد كه به آنها عمل نمايم ، پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : يا على من مىخواهم بر تو گواه بگيرم چون در روز قيامت به نزد من آئى براى من گواهى دهند كه حجّت بر تو تمام كردم ، على عليه السّلام فرمود : بلى گواه بگير .
حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : جبرئيل و ميكائيل با ملائكهء مقرّبان كه با ايشان آمدهاند و حاضرند ، ميان من و تو گواهند ، حضرت امير عليه السّلام فرمود : گواه شوند بر من و من نيز ايشان را گواه مىگيرم - پدر و مادرم فداى تو باد - پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ايشان را گواه گرفت .
و از جملهء امورى كه بر آن جناب شرط گرفت به امر جبرئيل از جانب حق تعالى آن بود كه گفت : يا على وفا مىكنى به آنچه در اين نامه است از دوستى كسى كه با خدا و رسول دوستى كند ، و دشمنى كسى كه با خدا و رسول دشمنى كند ، و بيزارى جستن از ايشان ، و بر آنكه صبر كنى بر فرو خوردن خشم ايشان و بر رفتن حق تو و غصب كردن خمس تو و ضايع كردن حرمت تو ؟ حضرت امير المؤمنين عليه السّلام گفت : بلى يا رسول اللّه .
جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 95
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٩٥