صادق عليه السّلام در بارهء فرو رفتن بيابان سؤال كردم ( كه كدام بيابان است موقع خروج سفيانى مردمى را در خود فرو ميبرد ؟ ) فرمود : آنها در دوازده ميلى ذات الجيش « 1 » به زمين فرو ميروند .
على بن ابراهيم قمى « 2 » در تفسير خود از ابو الجارود روايت كرده كه امام محمد باقر عليه السّلام در تفسير آيهء
إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ
عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ
يعنى خداوند قادر است كه عذابى از بالايتان ، فرو فرستند ، بوى فرمود : خداوند در آخر الزمان آياتى ( علاماتى ) را به تو نشان ميدهد كه از جمله « دابة الارض » يعنى جنبندهء روى زمين و خروج دجال و آمدن عيسى بن مريم و طلوع آفتاب از مغرب است .
و هم ابو الجارود از آن حضرت روايت كرده كه در تفسير اين آيه
قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ
يعنى : پيغمبر ! بگو خداوند قادر است كه
هامش
( 1 ) محلى واقع ميان مكه و مدينه است و مقصود همان « بيداء » است .
( 2 ) على بن ابراهيم قمى از بزرگان علما و محدثين شيعه است ابن نديم در فهرست مينويسد :
« وى از علماء و فقهاء بود » نجاشى ميگويد : « على بن ابراهيم در نقل حديث موثق و مورد اطمينان و اعتماد است » كتاب تفسير او كه همه جا در معنى و تفسير آيات بروايات اهل بيت استناد جسته معروف است .
وى از بسيارى از علما و محدثين نامى كسب علم و اخذ حديث نموده كه از جمله اين چند تن ميباشند : پدرش ابراهيم بن هاشم ، احمد بن محمد بن خالد ، برقى ، حسين بن سعيد اهوازى ، ريان بن صلت ، محمد بن ابى اسحاق خفاف ، حسن بن موسى خشاب ، و هم جماعتى از دانشمندان بزرگ ما از شاگردان او ميباشند مانند : حسين بن ابراهيم مكتب ، حسين بن حمدان ، على بن بابويه ، محمد و فرزندش جعفر بن محمد قولويه ، محمد بن حسن صفار ، على بن محمد وراق ، محمد بن على ماجيلويه ، احمد بن محمد علوى ، حسن بن قاسم ، احمد بن على بن زياد ، محمد بن موسى بن متوكل ، و محمد بن يعقوب كلينى مؤلف كتاب بزرگ « كافى » .