صادق عليه السّلام نوشت و آن حضرت را دعوت بقيام كرد ولى حضرت بواسطهء مصالحى نپذيرفت .
استيلاء ابو مسلم بر خراسان در سال صد و بيست و هشت هجرى اتفاق افتاد و اگر مبدء تاريخ را بعثت پيغمبر ( ص ) قرار دهيم ، با آنچه در روايت است ( صد و چهل سال ) موافقت مىكند .
و بنا بر اينكه مبدء تاريخ هجرت باشد ، ممكن است مقصود از سال هفتاد استيلاء مختار باشد . قتل وى در سنهء شصت و هفت واقع شد و صد و چهل هم اشاره بطلوع حضرت صادق عليه السّلام در اين زمان و پراكنده شدن شيعيان آن حضرت در اطراف باشد ، از اين گذشته اصولا با تصحيح « بداء » ديگر نيازى به اين گونه تكلفات نخواهد بود .
شيخ الطائفة در غيبت از عثمان نوا روايت نموده كه گفت : از امام جعفر صادق ( ع ) شنيدم ميفرمود : اين امر ( ظهور دولت آل محمد ) را خداوند در من قرار داده بود ، ولى آن را بتأخير انداخت و بعد از من هرطور صلاح بداند ، در بارهء ذريهام عملى ميسازد .
حديث ضعيف ابو لبيد مخزومى عياشى در تفسير خود از ابو لبيد مخزومى روايت مىكند كه امام پنجم فرمود :
اى ابو لبيد ! دوازده تن از اولاد عباس بسلطنت ميرسند چهار نفر آنها بعد از هشتمين آنان بقتل ميرسند . يكى از آنها با گلو درد جان ميدهد . عمر آنها كوتاه ، مدت دولتشان قليل ، و سيرتشان پليد مىباشد . يكى از آنها فاسق كوچكى ملقب به « هادى » و ناطق و غاوى است .
اى ابو لبيد در حروف مقطعهء قرآن ، علم سرشارى است ، وقتى خداوند «
الم ذلِكَ الْكِتابُ
» را نازل فرمود : محمد ( ص ) قيام كرد تا آنجا كه نور وجود اقدسش آشكار گشت و سخنانى در دلهاى مردم جاى گرفت . هنگام ولادت او هفت هزار و صد و سه سال از آغاز خلقت آدم ابو البشر ميگذشت .
سپس فرمود : بيان اين در حروف مقطعه قرآن وقتى بدون تكرار آن را