در بارهء ابو بكر و عمر و عثمان و على نازل شده است فرمود : خداوند دلهاى ناصبىها را هدايت نكند . چه وقت دينى را كه خدا و رسول پسنديدهاند ، از انتشار امن ميان امت و رفع ترس از دلها و بر طرف ساختن شك از سينههاى آنها ، در زمان يكى از اين سه نفر و در خلافت ظاهرى امير المؤمنين كه مسلمين مرتد گشتند و فتنهها و جنگهائى كه ميان آنها و كفار واقع شد ، برخوردار بود ؟ .
آنگاه حضرت اين آيهء شريفهء را تلاوت فرمود :
حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا
( يعنى : موقعى كه پيغمبران از راهنمائى مردم مأيوس گشتند و گمان كردند به آنها دروغ گفته شده ، يارى ما به آنها رسيد ) .
عمر طولانى حضرت خضر
و اما طول عمر خضر ، براى آن نبود كه منصب نبوت بوى اعطا شود يا كتابى بر او نازل گردد ، يا دينش ، دين انبياء پيش از خود را نسخ كند ، يا داراى مقام امامت باشد كه مردم پيروى او را لازم بدانند ، يا بخاطر اطاعتى باشد كه خداوند بر وى واجب گرداند ، بلكه چون در علم ازلى خداوند مقدار عمر قائم ما و طول غيبت او تقدير شده بود و ميدانست كه بندگانش طول عمر او را انكار ميكنند ، از اين رو عمر خضر را طولانى گردانيد ، تا در اثبات طول عمر قائم ما بوسيلهء آن استدلال شود .
و بدان وسيله ايراد دشمنان از ميان برود و مردم را بر خدا حجّت و ايرادى نباشد .
در غيبت شيخ مانند اين روايت از على بن حرث هم نقل شده است .
نيز در كتاب كمال الدين است كه ابو بصير گفت : امام صادق عليه السّلام فرمود :
در صاحب اين امر سنتهائى ( علاماتى ) از پيغمبران است يك سنّت از موسى و يك سنّت از عيسى و يك سنّت از يوسف و يك سنّت از محمّد صلى اللَّه عليهم اما شباهت وى بموسى اين است كه از مردم وحشت داشت و مراقب خود بود .
و شباهت او به عيسى اينست كه آنچه در بارهء وى گفته مىشود همانست كه در بارهء