خود نيز آواره و سرگردان شوند ، و ديگر نتوانند حق ديگران را پايمال كنند « 1 » خداوند بوسيلهء آنها ( بنى عباس ) ستون دولت بنى اميه را ويران سازد و كاخهائى كه ( در شام ) بنا كردند منهدم كند و كوه و دشت شام از لشكر آنها ( بنى عباس ) مملو گردد .
سوگند بخدائى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد ، آنچه گفتم واقع خواهد شد گويا صداى شيههء اسبان و فرياد و همهمهء مردان آنها را ميشنوم ! به خدا قسم آنچه در دست ( بنى اميه ) است ( زر و سيم و ثروت و جاه ) بعد از آن شكوه و جلال در همه جا آب شود . مانند دنبه گوسفند كه روى آتش آب گردد . هر كس از آنها بميرد . در گمراهى مرده است ، مگر اينكه توبه كند . و بسوى خدا بازگردد تا خداوند از تقصير وى بگذرد . اميد است خداوند شيعيان مرا در روز نكبت اينان ( بنى اميه يا بنى عباس ) از پراكندگى گرد آورد « 2 » .
كسى را نرسد كه در برابر ذات الهى تدبير امور كند بلكه خير و ثواب كارها و تدبير همهء امور بسته باراده و مشيت اوست .
اى مردم ! كسانى كه بدون حق منصب امامت را به خود مىبندند بسيارند . اگر شما بواسطهء تلخى حق از آن روى نتابيد و خود را خوار نكنيد و در نكوهش باطل سستى نشان ندهيد ، آنها كه در شجاعت بپايهء شما نميرسند ، بر شما دلير نميشوند و اقويا بر شما مسلط نمىگردند و پيروى حق را ترك نمىكنند و اهل طاعت را از ميان
هامش
( 1 ) اشاره بايام سقوط بنى اميه و كشمكش آنها با بنى عباس ، بر سر خلافت اسلام است كه شيعيان فرصت يافتند پس از سالها محدوديت از گوشه و كنار بسوى امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام شتافته و با تشكيل انجمنهائى از شيعيان تا حدى آزادى بدست آورند و از آن محدوديتها نجات يابند .
( 2 ) اين جمله نيز چنان كه علّامهء مجلسى احتمال داده اشاره بزوال دولت مقتدر بنى عباس و آزادى و اجتماع مجدد شيعيان و بالا گرفتن كار آنهاست .