و آنچه شيعه در اين باره نقل كردهاند : بايد در چند جلد تدوين شود « 1 » محمد بن طلحه شافعى حديث « اسمه اسمى و اسم ابيه اسم ابى » را از صحيح ابو داود نقل مىكند و سپس ميگويد : « اگر گفته شود ، اسم پدر مهدى ( ع ) با نام پدر پيغمبر تطبيق نميكند ؟ سپس با دو مقدمه جواب داده و ميگويد : اول اينكه رميان عرب لفظ « پدر » ( أب ) بجاى « جد » استعمال مىشود مثل اينكه خدا در قرآن ميفرمايد :
مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْراهِيمَ
و از زبان يوسف حكايت مىكند كه گفت «
وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِي إِبْراهِيمَ
» . و در حديث است كه شب معراج ، جبرئيل بپيغمبر ( ص ) گفت : اين پدر تو ابراهيم است .
دوم اينكه كلمه « اسم » به كنيه و صفت هم اطلاق مىشود . چنان كه بخارى و مسلم روايت كردهاند كه پيغمبر نام على ( ع ) را ابو تراب گذاشت و هيچ اسمى را هم به مثل ابو تراب دوست نميداشت ! بنا بر اين چون حجت غائب از اولاد امام حسين عليه السّلام است پيغمبر با اين جمله مختصر اشاره به اين معنى كرده است . زيرا كنيهء امام حسين ( ابو عبد اللَّه ) و اسم پدر پيغمبر هم ( عبد اللَّه ) بوده است » .
مؤلف : يكى از علماى معاصر توجيه ديگرى نموده و گفته است : كنيه امام حسن عسكرى ابو محمد و عبد اللَّه پدر پيغمبر هم ابو محمد بوده است و كنيه هم داخل در عنوان « اسم » است .
ولى ظاهر اينست كه « ابى » تصحيف « ابنى » است « 2 »
هامش
( 1 ) نگاه كنيد به باب بيست و يكم همين كتاب و پاورقى ما در بارهء شخصيت وكلاى حضرت و پاسخ ياوهسرائيهاى احمد كسروى در كتاب ( شيعيگرى ) يا ( بخوانيد و داورى كنيد )
( 2 ) در پاورقى صفحه 123 به تفصيل در اين باره سخن گفتيم ، گويا قسمت اخير آن كه از محدث نورى نقل كرديم ، عينا سخن علامهء مجلسى است . ولى اين چند سطر را ما در چاپ نخست ترجمه نكرده بوديم ، لذا در آنجا از نجم الثاقب نقل كرديم . اينك براى اينكه گفته مؤلف هم عينا ترجمه شود در متن هم آمده است و خوشوقتيم كه نظر ما با نظريهء مؤلف مطابق در آمده و اين روايت بفرض اينكه درست باشد جمله ( اسم ابيه اسم ابى ) در اصل ( اسم ابيه اسم ابنى ) بوده ، چون پيغمبر ميدانسته كه بعضى از سادات اولاد امام حسن مانند محمد بن عبد اللَّه محض نفس الزكيه را مردم مهدى ميدانند ، قبلا فرموده كه نام پدر مهدى ، مثل نام فرزندم ( حسن ) است ! .