توجه داشته باش كه اين گفتگو در حضور عثمان نبوده است ، عوانه از اسماعيل بن ابى خالد ، از شعبى نقل مىكند كه مى گفته است : چون شكايت عثمان از على عليه السلام بسيار شد هر كس از ياران پيامبر ( ص ) كه پيش عثمان مى رفت ، عثمان از على شكايت و گله گزارى مى كرد ، زيد بن ثابت انصارى كه از خواص ياران عثمان بود به او گفت : آيا اجازه مى دهى پيش على بروم و او را از اين دلتنگى تو آگاه سازم عثمان گفت : آرى . زيد پيش على عليه السلام رفت و مغيرة بن اخنس بن - شريق ثقفى هم همراهش بود ، او در زمره بنى زهرة است و مادرش عمه عثمان ، گروهى ديگر نيز همراهش بودند كه چون پيش على عليه السلام رسيدند زيد نخست حمد و نيايش خداوند را بر زبان آورد و سپس گفت : خداوند متعال براى تو گذشتهء درخشانى در اسلام قرار داده و منزلت تو پيش رسول خدا منزلتى است كه خداوند قرار داده است و تو براى همه كارهاى خير شايسته و سزاوارى ، امير المومنين عثمان پسر عموى تو و والى اين امت است و او را بر تو دو حق است : يكى حق خويشاوندى و ديگر حق ولايت . او پيش ما شكايت آورده است كه على متعرض من مىشود و فرمان مرا بر خودم باز مى گرداند و ما اينك به عنوان خير خواهى پيش تو آمدهايم كه مبادا ميان تو و او كارى پيش آيد كه آن را براى شما خوش نمى داريم .
گويد : على عليه السلام خدا را ستايش كرد و بر پيامبر ( ص ) درود فرستاد و سپس گفت : به خدا سوگند من دوست نمى دارم بر او اعتراض و امر او را رد كنم مگر در موارد حقوق خداوند كه نمى توانم در آن جز بر حق چيزى بگويم و به خدا سوگند تا آنجا كه بتوانم از او خوددارى مى كنم .
مغيرة بن اخنس كه مردى بى آزرم و از ويژگان و سرسپردگان عثمان بود خطاب به على عليه السلام گفت : به خدا سوگند يا بايد خودت از اين كار دست بردارى يا آنكه به اين كار وادار خواهى شد كه عثمان بر تو قدرتمندتر است كه تو نسبت به او ، و اين مسلمانان را براى عزت و حرمت تو فرستاده است كه پيش آنان حجت بر تو تمام شود ، در اين هنگام بود كه على عليه السلام آن سخنان را فرمود .
زيد بن ثابت به على ( ع ) گفت : به خدا سوگند ، ما پيش تو براى اين كار نيامدهايم كه گواه باشيم و آمدن ما براى اتمام حجت نبوده است بلكه به منظور طلب ثواب اصلاح ذات بين و اينكه خداوند كلمه شما را متحد فرمايد و هماهنگ شويد آمدهايم . سپس براى على و عثمان دعا كرد و برخاست و آنان كه
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 222
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٢٢٢