حسين [ عليه السّلام ] و برادرش غالبا با عنوان حجت خدا بر روى زمين مطرح شدهاند ( مثلا ر . ك : به مفيد ، ص 198 ) .
آياتى از قرآن كه شيعيان آنها را اشاره به حسين [ عليه السّلام ] مىدانند
براى اطلاع از دستهاى از [ اين ] آيات ، رجوع كنيد به ا . ش ، ص 206 و صفحه بعد ، ص 236 و صفحه بعد ؛ قس . مف ، ص 199 . يك نمونه از اين آيات ، آيهء 15 سورهء احقاف ( 46 ) است . اين آيه از مادر آبستنى سخن مىگويد كه با رنج ، كودك خويش را حمل مىكند و با درد او را به دنيا مىآورد . اين آيه را به منزله اشارهاى به فاطمه [ عليها السّلام ] تفسير كردهاند كه وقتى حسين [ عليه السّلام ] را باردار شد از پيامبر شنيد خداوند دربارهء سرنوشت نوهء آيندهاش به او تسليت گفته و به همين سبب فاطمه [ عليها السّلام ] بسيار ناراحت و پريشان شد . خداوند حروف مرموز كهيعص در ابتداى سورهء مريم ( 19 ) را اينگونه براى زكريا توضيح داده بود : ك - كربلا ، ه - هلاك العترة ، ى - يزيد ، ع - عطشه ، ص - صبره . اين توضيح جزئى از داستانى نسبتا پيچيده است ( ا . ش ، ص 237 ) كه بخشى از مقايسههاى عجيب بين سرنوشت حسين [ عليه السّلام ] و يحيى [ عليه السّلام ] ، فرزند زكريا را تشكيل مىدهد ( شايد به دليل مضمون سرهاى بريده كه درون ظرفى قرار داده شدند ) : زكريا كه نام پنج تن را از جبرئيل فراگرفته بود ، از اين امر تعجب مىكرد كه وقتى نام حسين [ عليه السّلام ] را به زبان مىآورد ديدگانش از اشك پر مىشد ، اما وقتى ساير نامها را بر زبان جارى مىساخت احساس شعف مىكرد . آنگاه خداوند سرنوشت نوهء محمد [ صلّى اللّه عليه و آله ] را براى او بازگفت و زكريا گريست و از خداوند خواست به او نيز پسرى عطا كند تا باعث شود او نيز غمى را همانند غمى كه خداوند بر حبيب خود محمد [ صلّى اللّه عليه و آله ] مقدّر ساخته بود تحمل كند . خداوند پسرى به نام يحيى به او عطا كرد .
حسين [ عليه السّلام ] ، در تمام مراحل سفرش از مكه به كوفه ، يحيى [ عليه السّلام ] را به خاطر