ابو جعفر جواد ( ع ) و آن حضرت از طفل سهساله كوچكتر بود « 1 » پس حضرت امام رضا ( ع ) آن نوشته را به خادمى داد و امر كرد مرا كه با او بروم و فرمود به من كه كتمان كن ( يعنى اگر از حضرت امام جواد ( ع ) معجزهاى ديدى آن را اظهار مكن ) پس رفتيم به نزد آن حضرت و خادمى آن جناب را به دوش برداشته بود .
محمد گويد : پس خادم آن نامه را در مقابل و جلو حضرت جواد ( ع ) گشود حضرت جواد ( ع ) نظر مىكرد به آن نامه و سر مبارك خود را به جانب آسمان بلند مىكرد و مىگفت :
« ناج » پس اين كار را چند دفعه كرد پس رفت هر دردى كه در چشم من بود و چنان چشمم روشن و بينا شد كه چشم احدى مانند آن نبود پس گفتم به حضرت جواد ( ع ) كه خداوند تو را شيخ اين امت قرار دهد ، همچنان كه عيسى بن مريم ( ع ) را شيخ بنى اسرائيل قرار داد پس گفتم به آن حضرت : اى شبيه صاحب فطرس .
محمد گفت : پس من برگشتم و حضرت امام رضا ( ع ) به من فرمود : كه اين پنهان كن ، من پيوسته چشمم صحيح بود تا وقتى كه فاش كردم معجزهء حضرت جواد ( ع ) را دربارهء چشم خود پس ديگر باره درد چشم من عود كرد .
پس راوى از محمد بن سنان رحمه اللّه تعالى - كه بنابر تحقيق از ثقات و بزرگان است - منظور از كلام او كه گفت : اى شبيه صاحب فطرس سؤال كرده و او بيان نموده و قضيهء فطرس ملك را در ايام تولد حضرت سيد الشهداء سلام اللّه عليه نقل كرده و چون كلام به طول مىانجاميد از نقل آن خوددارى شد ، رجوع شود به رجال كشى ( ره ) و منتهى الآمال محدث قمى ( ره ) و ديگر مصنفات علما كه آن قضيه را نقل فرمودهاند ، رضوان اللّه عليهم .
هامش
( 1 ) . در اينجا عبارت روايت بسيار مختلف است چنانچه با مراجعه به اختيار معرفة الرجال در صفحهء نامبرده روشن مىشود و در نسخهء مطبوعه در دانشگاه مشهد عبارت به اين نحو است : ( و هو اقل من نيتى ) و معنى محصلى از آن به دست نمىآيد و پس از تأمل معلوم مىشود كه عبارت صحيحه به دست نيامده است و آنچه در متن آورده شد : ( و آن حضرت از طفل سهساله كوچكتر بود ) عبارت محدث قمى ( ره ) در منتهى الآمال است از ترجمهء آن مرحوم عبارت حديث را به نحوى كه مذكور افتاد ظاهر مىشود كه نسخهء صحيحه را ايشان به دست آوردهاند و لفظ : ( اقل ) هم قرينه بر آن است كه ترجمهء محدث نامبرده صحيح باشد و محدث قمى ( ره ) در الانوار البهية عبارت حديث شريف را از رجال كشى به اين نحو نقل كرده : ( و هو اقل من ثلاثى ) و آن صحيح است و ترجمهء آن همان است كه در منتهى الآمال نقل كرده است ، ر . ك : انوار البهية ، ص 126 ، ط تبريز ، به خط حاج ميرزا طاهر خوشنويس تبريزى ، در سال 1344 ه . ق و ص 228 ، ط مشهد مقدس و تاريخ سال طبع را ندارد و چاپ حروفى است .