فلعل انسا خاف منهم فلهذا السبب اضطربت اقواله فيه و نحن و ان شككنا فى شيئى فانا لا نشك انه مهما وقع التعارض بين قول أنس و ابن المغفل و بين قول على بن أبي طالب ( ع ) الذي بقى عليه طول عمره فان الاخذ بقول على اولى فهذا جواب قاطع فى المسألة « 1 » .
پس آقاى آلوسى تبعيت از بنى اميّه را بر تبعيت از رسول اللّه ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) ترجيح داده چنانچه عموم اهل سنّت در عصر حاضر هم از بنى اميّه پيروى مىكنند و در تسميه اخفاف مىنمايند و اصل ترك بسم اللّه الرحمن الرحيم از معاويه بروز كرده يا اخفات نموده ولى مردم نشنيدهاند بعد اعتراض نمودهاند .
امام رازى در تفسير كبير نقل كرده كه معاويه به مدينه آمد و به مردم امامت نمود و در نماز جهرى تسميه را ترك كرد و بعد از آنكه نماز را تمام نمود مهاجرين و انصار از هر طرف زبان اعتراض را گشوده و فرياد زدند : اى معاويه آيا فراموش كردى و از ما نماز را دزدى نمودى ؟
پس بسم اللّه الرحمن الرحيم چطور شد ؟ معاويه دوباره نماز را اعاده كرده و از سر گرفت « 2 » .
و ممكن است اصلا نخوانده يا اخفات نموده باشد كه مردم نشنيدهاند يا بنا داشته اصلا بسم اللّه گفتن را از نماز حذف نمايد و اعتراض مهاجرين و انصار باعث شده كه به نيّت فاسد خود نرسيده و به جهت مخالفت با رسول اللّه ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) در تسميه اخفات كرده و اين سنّت سيئه و بدعت آشكار را از خود به يادگار گذاشته و سنّىها نيز تا حال تابع معاويه شدهاند .
چنانچه در نماز خواندن با جماعت در پشت سر هر امام فاسق و فاجر تبعيّت از بنى اميّه كردهاند چنانچه علامهء شهير شيخ محمد سعيد عرفى ( ره ) در كتاب نفيس سر انحلال الامة العربية و وهن المسلمين بر آن تصريح كرده . « 3 »
چون بنى اميّه مىخواستند به سنن و احكام شرع از واجبات و مستحبات و به تمامى قوانين اسلامى تغيير بدهند و دشمنان سرسخت اسلام بودند . همان معاويه است كه در اين خيال بود و مىخواست اصلا اسم رسول اللّه ( ص ) كه در بالاى منارهها در صبحگاهان با آواز بلند طنينانداز مىشود آن را موقوف سازد و لذا از جزئيات احكام گرفته بود تغيير مىداد و تسميه
هامش
( 1 ) . تفسير كبير رازى ، ص 206 ، ج 1 ، ط مصر .
( 2 ) . همان ، ج 1 ، ص 198 و ص 204 ، ط مصر . از اين كارهاى معاويه روشن است كه مىخواسته اسلام اموى درست نمايد و اسلام حقيقى را از بين ببرد .
( 3 ) . ر . ك : سر انحلال الامة العربية و وهن المسلمين ، صص 39 - 48 ، ط 2 دمشق ، 1386 ه . ق .