مرد در سفرى با يكديگر مصاحبت و به خوردن طعام آغاز كردند . وى نيز حديث را به نحوى كه در بالا گفته شد ذكر مىكند ولى مىافزايد : على ( ع ) به آن دو فرمود : اين امرى است كه هم پستى و هم خصومت و زشتى در آن نهفته و بهتر است اختلاف خود را از راه مصالحه حل كنيد . اما مردى كه صاحب سه نان بود ، گفت : من جز با داورى در اين كار رضايت نمىدهم .
روايت زن ديوانه
در ارشاد شيخ مفيد گفته شده است : در زمان خلافت عمر ، مردى با زن ديوانهاى زنا كرد و عليه آن زن ، بينه نيز اقامه شد و در نتيجه عمر دستور داد ، بر آن زن حد جاى كنند . على ( ع ) در راه با آن زن كه او را براى اقامه حد مىبردند ، برخورد كرد و پرسيد : آن زن ديوانهاى كه از فلان طايفه بود چه كرده كه وى را مىكشيدند ؟ پاسخ داده شد : مردى با او زنا كرده و گريخته و بينه هم عليه آن زن اقامه شده و عمر به اجراى حد بر او فرمان داده است . على ( ع ) فرمود : آن زن را بازگردانيد و به عمر بگوييد آيا نمىداند ، اين زن ديوانهاى است از فلان قبيله ؟ و حال آنكه پيامبر ( ص ) فرمود كه تكليف از ديوانه ساقط است ، مگر آنكه سلامت خود را بازيابد . زيرا ديوانه مغلوب عقل و نفس خود مىشود . با اين سخنان ، آن زن ديوانه را بازگرداندند و عمر را از اين امر آگاه كردند . عمر گفت : خداوند كار على را آسان كناد ! نزديك بود با جارى كردن حد بر اين زن ، نابود شوم .
زنى كه شش ماهه وضع حمل كرد
در ارشاد شيخ مفيد نوشته شده است : از يونس بن حسن روايت شده زنى را نزد عمر آوردند كه در شش ماه بچهء خود را به دنيا آورده بود . عمر قصد سنگسار كردن زن را داشت . على ( ع ) به او فرمود : اگر اين زن با استفاده از قرآن دليل آورد بر تو چيره خواهد شد . زيرا خداوند فرمايد : حمل طفل و شير دادن او سى ماه است . « 12 » و در جاى ديگر فرمايد : و مادران دو سال كامل فرزند خود را شير دهند ، اين دستور براى كسى است كه بخواهد شير دادن را تمام كند . « 13 » در نتيجه اگر مدت شير دادن كودك دو سال كامل و حمل و از شير گرفتن او سى ماه باشد ، دورهء باردارى شش ماه خواهد بود . با شنيدن اين گفتار ، عمر زن را رها كرد و اين حكم بدين ترتيب ثابت شد و تا امروز به وسيلهء صحابه و تابعان و كسانى كه اين روايت را از آنان گرفتهاند ، به مورد اجرا درمىآيد . ابن عبد البر نيز اين روايت را از ابو حرب از ابو الاسود در جامع بيان العلم و فضله بيان مىدارد . يوسف بن محمد بلوى هم در كتاب الف باء اين روايت
هامش
( 12 ) . آيه 46 سورهء احقاف . - م .
( 13 ) . آيهء 233 سورهء بقره . - م .