زمان آدم تا به امروز به حساب مىآيد .
افراد مهاجر و انصارى كه بيعت نكردند
در احتجاج طبرسى از ابان بن تغلب نقل شده است : به امام صادق عرض كردم فدايت شوم آيا كسى از اصحاب رسول خدا عمل ابو بكر را انكار كرد ؟ فرمود : بلى دوازده تن عمل او را انكار كردند . از مهاجران : خالد بن سعيد بن عاص كه از بنى اميه بود و سلمان فارسى و ابو ذر غفارى و مقداد بن اسود و عمار بن ياسر و بريده اسلمى و از انصار : ابو هيثم بن تيهان و سهل و عثمان دو فرزند حنيف و خزيمه بن ثابت ذو الشهادتين و ابى بن كعب و ابو ايوب انصارى .
هنگامىكه ابو بكر بر منبر رفت ميان حاضران مشاجره درگرفت برخى از آنان گفتند : او را از منبر پايين مىكشيم و گروهى ديگر مىگفتند : اگر چنين كنيد به دردسر مىافتيد . پس آنان به نزد امير المؤمنين ( ع ) آمده با آن حضرت مشورت كردند و گفتند : تو حقى را وانهادى كه بدان سزاوار و اولى بودى و ما مىخواستيم به طرف ابو بكر حمله بريم و او را از منبر پايين بكشيم . آن حضرت گفت : اگر چنين مىكرديد حتما وارد جنگ مىشديد اما شما به منزلهء نمك در غذا و سرمه در چشم هستيد . اگر چنين كرديد به نزد من آييد . پس گفتند : بيعت كن و گرنه تو را مىكشيم .
از زمانى كه على ( ع ) از منصب خلافت بازداشته شد تا پايان خلافت عثمان حدود بيست و چهار سال به طول انجاميد . در طول اين مدت آن حضرت در هيچ جنگ و امارتى شركت نداشت و تنها در امورى كه به مصلحت همهء مسلمانان بود ، اظهارنظر مىكرد . و قرآن را با تأويل و تنزيل و تفسير و خواندن آن جمعآورى كرد . مردم را ارشاد مىكرد و آنان را تعليم مىداد . و به نشر علوم دينى و دادن فتوى به ويژه در مسائل غامضى كه صحابه به او ارجاع مىدادند اهتمام مىكرد . بين مردم داورى مىكرد . خصوصا دربارهء مسائل مشكلى كه كسى غير از او توانايى حل و رفع آنها را نداشت . چنانچه كتب بسيارى دربارهء داوريها و احكام وسائل عجيبهء آن حضرت كه سابقا به آنان اشاره كرديم ، گردآورى شد . آن حضرت به تأليف در علوم دينى و امر به معروف و نهى از منكر و اقامهء حدود و يارى دادن مظلومان و كمك كردن به حق و اصلاح ميان مردمان اشتغال داشت . وى در اين مدت قناتهاى بسيارى جارى كرد و تعدادى باغ و بستان در مدينه به وجود آورد و چشمهاى روان كرد . او آن را وقف كرد و اولاد فاطمه هم پس از وى چنين كردند . همچنين وى بر روى زمين خيبر كار مىكرد . اما آنچه ابن اثير بيان كرده كه آن حضرت در زمره كتاب خليفهء اول بوده است ، مطلبى ساختگى و جعلى و بىاصل و پايه است چرا كه على خود را بسى برتر از اين مىديد كه به اين نوع كارها دست يازد .