قرار داد و پيامبر او را از اين كار بازنداشت .
على ( ع ) در جنگ خندق
اين جنگ در ذى القعده يا شوال سال پنجم هجرت ، پس از گذشت دو سال از غزوهء احد ، روى داد . در جلد دوم اين كتاب به تفصيل دربارهء اين جنگ گفتوگو شد و در اينجا تنها به نقل مطالبى كه با على بن ابيطالب ( ع ) ارتباط دارد ، سخن خواهيم گفت . اگرچه ممكن است برخى از مطالب تكرارى باشد .
علت آغاز اين جنگ آن بود كه وقتى پيامبر بنى نضير را به خاطر نقض پيمانشان به سمت خيبر راند جماعتى از بزرگان يهود مانند حى بن اخطب و سلام بن مشكم و كنانة بن ابى الحقيق به مكه آمده و با سران قريش تماس گرفتند و با آنها براى كشتن رسول خدا پيمان بستند و براى اين كار موعدى تعيين كردند . سپس به سوى قبايل غطفان و سليم رفتند و با آنها هم نظير پيمانى را كه با قريش بسته بودند ، منعقد ساختند . قريش براى جنگ تجهيز شدند و احابيش « 55 » و ديگر پيروان خود را از اعراب گرد آورده چهار هزار تن را براى اين نبرد آماده كردند . اينان در دار الندوه لوايى برافراشتند كه آن را عثمان بن طلحة بن ابى طلحه از بنى عبد الدار بر دوش مىكشيد . اين شخص همان كسى بود كه على پدرش را در جنگ احد از پاى درآورد و با آن عثمان بن ابى طلحه كه در روز احد به دست على كشته شد ، تفاوت دارد . اين فرد اخير عموى همان عثمان بود قريش سيصد اسب و هزار و پانصد شتر به رهبرى ابو سفيان صخر بن حرب بن اميه ترتيب دادند . بنى سليم نيز با روانه كردن هفتصد تن به رهبرى سفيان بن عبد شمس ، همپيمان حرب بن اميه ، پدر ابو اعور سلمى كه با معاويه در صفين همراه بود و ميان آنان از زمان جاهليت آنچنان روابط دوستى مستحكمى برقرار بود كه اسلام هم نتوانست اساس آن را دگرگون كند ، در محلى به نام مرا ظهران به ابو سفيان پيوستند .
بنى اسد نيز به رهبرى طلحة بن خويلد و فزاره با فرستادن هزار تن به رهبرى عيينة بن حصن و قبيلهء اشجع با فرستادن چهارصد تن و بنى مرّه نيز با روانه كردن چهارصد تن به رهبرى دو تن به قريش ملحق شدند . شمار دشمنان اسلام كه به خندق وارد شدند ، دههزار تن بود كه به احزاب معروف شدند . اينان به سه لشكر تقسيم شدند و رئيس همهء آنها ابو سفيان
هامش
( 55 ) . احابيش گروهى از اعراب بودند كه در بيرون از مكه زندگى مىكردند و همپيمان قريش بودند . اسامى آنها عبارت بود از : بنى مصطلق ، بنى هون بن خزيمه . اينان چون در كوهى در پايين مكه به نام حبشى سوگند خورده بودند تا با قريش برضد دشمنانشان تا ابد الدهر ، همدست باشند به نام احابيش خوانده مىشدند . - م .