اجابت كرد .
محمد بن اسحاق روايت كرده است : طعيمة بن عدى با نيزه به دست على ( ع ) كشته شد .
آن حضرت فرمود : قسم به خدا پس از اينرو هرگز كسى دربارهء خداوند با ما مخاصمه فكر نخواهد كرد . سپس محمد بن اسحاق مىنويسد : گويند حمزه ، طعيمة بن عدى را از پاى درآورد .
واقدى روايتى نقل كرده است كه چنين مىنمايد كه حمزه و على هر دو در كشتن طعيمة مشاركت داشتهاند . على ( ع ) در سخنانش مىگفت : من در آن روز ، روز بدر كه خورشيد برآمده و صفوف سپاهيان ما با صفوف دشمنان درهم آميخته شده بود در تعقيب يكى از مشركان برآمدم كه ناگاه يكى ديگر از آنان را ديدم كه بر فراز تپهاى شنى با سعد بن خثيمه در حال پيكار است . سرانجام در اين جنگ مرد مشرك ، سعد بن خثميه را به شهادت رسانيد . آن مرد نقابى آهنين بر صورت داشت و سواره بود پس از اسب پايين آمد و مرا شناخت و صدايم كرد و گفت : اى پسر ابو طالب ! به جنگ با من بشتاب . من نيز به سوى او روى كردم و او هم به جانب من آمد . من كه قامتى كوتاه داشتم اندكى خود را پايين كشيدم تا آن مشرك خودش را به سمت من پايين بكشد . زيرا نمىخواستم از بالا بر من شمشير بزند . مرد گفت : اى پسر ابو طالب ! آيا گريختى ؟ ! گفتم : اى پسر دزد ! به زودى تو خواهى گريخت . پس چون گامهايم روى زمين استوار شد ، پيش آمد و وقتى به نزديكم رسيد ، ضربتى زد كه آن را با سپر دفع كردم . شمشير آن مرد در سپرم گير كرد . من نيز ضربهاى بر شانهء او زدم و با آنكه او زره بر تن داشت ، به لرزه درافتاد . ضربهء شمشير زره او را از هم دريد و من گمان كردم كه كار او را ساختم . اما در اين هنگام از پشتسر ، متوجه درخشش شمشيرى شدم من سر خود را پايين كشيدم و شمشير كاسهء سر دشمن را با كلاهخودش دريد . كسى كه آن ضربت را زده بود مىگفت : بگير اين ضربت را كه من پسر عبد المطلبم ! چون برگشتم و به پشتسر نگاه كردم ، ناگاه با عموى خود حمزة بن عبد المطلب روبهرو شدم و مرد مشركى كه كشته شد ، طعيمة بن عدى بود .
هنگامىكه على ضربهاى بر دوش طعيمه وارد كرد و زره طعيمه از اين ضربت دريد ، على گمان برد كه او را كشته است و براى همين مىگويد : پنداشتم كه شمشيرم كار او را مىسازد . سپس حمزه در كشتن طعيمه تسريع كرده و كاسهء سر او را از هم شكافته است .
بنابراين بين سخن كسانى كه كشندهء طعيمه را على مىدانند و سخن كسانى كه كشندهء او را حمزه مىدانند ، مىتوان با اين روايت جمع كرد . اما اينكه در برخى از روايات آمده است كه على طعيمه را با نيزه كشت ، شايد ميان نيزه انداختن على به او و ايراد ضربهء شمشير بر او جمعى صورت گرفته است .
سيرة الأئمة ( سيره معصومان ) ( فارسي ) — صفحة 230
مساهمون: على حجت كرمانى
ص٢٣٠