و نيز در خبر است « المرء مع من أحبّه » « 1 » . محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را هيچ حبيبى چون ابوين نبوده باشد و نيز نشايد كه جملهء انبياء با ابوين در بهشت باشند و خير الخلق را ابوين در دوزخ . يمكن كه خداى تعالى كفر ايشان را به در مرگ به ايمان بدل كرده باشد كما قال اللّه تعالى :
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
« 2 » چنان كه مذهب خصم است ، و اگر ايشان كافر بودند لازم آيد كه نور محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سجدهء بت كرده باشد . زيرا كه چون مادر سجدهء بت كند فرزند شريك وى باشد ، و نيز قال اللّه تعالى :
وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى
و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم عند نزول اين آيت گفت : « أنا لا أرضى و واحد من أمّتي فى النار » و چگونه شايد كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راضى نباشد كه يكى از امّت او در دوزخ بود و راضى بود كه ابوين او در دوزخ باشند ، چون عدل نيست چه خلل كه جمله كافران خاصّه ابوين [ محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در بهشت ] باشند .
مسأله « 3 » : من إيمان أبى طالب أنّه مات مؤمنا و كان قبل الوحى على دين عيسى و ذلك من وجوه : أوّلها أنّ النبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم أمر عليّا أن يغسله و لا يجوز أن يغسل المؤمن الكافر إجماعا ، و امام جعفر بن محمّد الصادق عليهما السّلام روايت كرد از پدرانش كه روزى امير المؤمنين عليه السّلام در قبّه نشسته بود و قومى پيرامن او نشسته . يكى بر پاى خاست « 4 » و گفت : يا أمير المؤمنين أنت بالمكان الذي أنت به و أبوك يعذّب بالنار ، يعنى كه تو به اين پايه [ اى ] و پدرت را در دوزخ عذاب كنند . امير المؤمنين گفت : « مه فضّ اللّه فمك » خاموش كه خدا دهنت بشكناد . « و الذي بعث محمّدا بالحقّ « 5 » بشيرا لو تشفع أبى فى كلّ مذنب على وجه الأرض لشفعه اللّه فيهم . أبى يعذّب بالنار و ابنه قسيم بين
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، ج 45 ، ص 281 .
( 2 ) فرقان : 70 .
( 3 ) در مسأله ايمان ابو طالب عليه السّلام مرحوم علّامه امينى در كتاب گرانقدر الغدير بخشى ( از مجلدات هفتم و هشتم ) را به تحقيق در اين امر پرداخته و آنچه شايسته است بيان نمودهاند . جويندگان مىتوانند به آن اثر پرارج مراجعه نمايند .
خوانندگان فارسى زبان نيز مىتوانند به ترجمهء آن بخش كه تحت عنوان ابو طالب مظلوم تاريخ ، تهران ، انتشارات بدر ، 1358 منتشر گرديده مراجعه كنند .
( 4 ) اصل : خواست .
( 5 ) اصل : با الحق .