شمرد فضايل علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - را » .
و باز روايت كردهاند كه پيغمبر فرمود كه « ان اللّه تعالى جعل لأخى علىّ بن أبى طالب فضائل لا تحصى كثرة فمن ذكر فضيلته مقرّا بها ، غفر اللّه له ما تقدّم من ذنبه و ما تأخّر ، و من كتب فضيلة من فضائله لم تزل الملائكة تستغفر له ما بقى لتلك الكتابة أثر و رسم و من استمع فضيلة من فضائله غفر اللّه له الذّنوب التى اكتسبها بالسّمع ، و من نظر الى كتاب من فضائله غفر اللّه له الذّنوب الّتى اكتسبها بالنّظر ؛ ثم قال : النّظر الى علىّ بن أبى طالب عبادة و لا يقبل اللّه ايمان عبد الّا بولايته و البراءة من أعدائه . »
يعنى : « به تحقيق كه خداى تعالى كرامت فرموده برادر من علىّ بن طالب را چندان فضيلت كه از بسيارى آن فضيلتها شمرده نمىشود پس هر كس كه ذكر كند فضيلتى از فضائل او را در حالتى كه مقرّ و معترف باشد به آن فضيلت ، بيامرزد خداى تعالى جميع گناهان گذشته و آينده او را و هر كس بنويسد فضيلتى از فضائل على بن ابى طالب را هميشه فرشتگان رحمت آمرزش خواهند از خداى تعالى از براى او مادام كه باقى باشد از آن كتاب اثرى و نشانى ؛ و هر كس گوش كند فضيلتى از فضائل على بن ابى طالب را ، بيامرزد خداى تعالى جميع گناهانى را كه آن كس به گوش حاصل كرده باشد ؛ و هر كس نگاه كند به كتابى از فضائل على بن ابى طالب ، بيامرزد خداى تعالى جميع گناهانى را كه آن كس به چشم كسب كرده باشد . بعد از آن پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود كه نگاه كردن به سوى علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - عبادت است ، و قبول نمىكند خداى تعالى ايمان هيچ بندهاى را الّا به دوستى على بن ابى طالب - عليه السلام - و بيزار شدن از دشمنان علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - . »
فصل در ذكر بعضى از دلايل امامت حضرت امير المؤمنين عليه السلام
بدان كه دلايل اثبات امامت بيشتر از آن است كه توان شمرد . از آن