لمرتبته . »
يعنى : « در كعبه هرگز مولودى متولّد نشد سواى آن حضرت ، نه پيش از آن حضرت و نه بعد از آن حضرت ؛ و اين فضيلتى است كه مخصوص گردانيده است حضرت اللّه تعالى آن سرور را از روى بزرگ گردانيدن منزلت و جاى او را ، و بلند گردانيدن مر مرتبه آن حضرت را » .
و چون فاطمهء بنت اسد به خانه آمد ، پيغمبر - صلى الله عليه و آله و سلّم - حاضر گرديد و حضرت امير - عليه السلام - را در طشت گذاشته ، فاطمهء بنت اسد آب مىريخت ، و پيغمبر مىشست ؛ و چون جانب راست او شسته شد ، بىآنكه كسى او را بگرداند ، به طرف ديگر گشت . حضرت رسالت پناه بگريست ؛ فاطمهء بنت اسد سبب گريه را پرسيد ، فرمود كه : چون من فوت شوم ، اين مولود مباشر غسل من شود ، و من در زير دست او از پهلويى به پهلويى خواهم گشت ، بىآنكه كسى مرا بگرداند . و آن جناب حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - را بغايت دوست داشتى ، و فاطمهء بنت اسد را گفتى كه گهوارهء او را نزديك فراش من بنه . و اكثر اوقات تربيت آن حضرت به دست مبارك خود مىفرمود ، و او را مىشست و گهوارهء او را مىجنبانيد و شير به گلوى مباركش مىچكانيد ، و او را بر گردن و سينهء خود مىنشانيد ، و با او سخنان نشاطانگيز مىگفت ؛ و مىفرمود كه : اين برادر و ولى و ناصر و برگزيده و وصىّ و شوهر دختر و امين و خليفهء من است ؛ و هميشه او را بر دوش مىگردانيد ، به هر جا مىرفت از كوهها و واديها ، و تربيت و شفقت و عاطفت دربارهء آن حضرت به جاى مىآورد .
فصل در ذكر مجملى از حالات حضرت رسالت از اوان بعثت تا زمان هجرت
چون حضرت رسالت پناه به چهل سالگى رسيد ، جبرئيل در كوه حرا بر آن حضرت نازل شده ، آن جناب بر كافّهء خلق مبعوث گشت ؛ و جبرئيل حدود نماز را بر آن سرور تعليم داد ؛ و حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - در آن وقت دهساله بود و در نماز با پيغمبر موافقت مىنمود .