كه : چون ابو جعفر قصد قتل ابو مسلم كرد ، ابو مسلم به صورت مرغ سفيدى شده پرواز نمود . و با بعضى مىگفت كه : ابو مسلم خدا بود ، بر آسمان رفت . و با مجوس مىگفت كه مدّت دولت و اقبال مسلمانان منقضى شده است ، اكنون وقت ظهور و مقدّمهء ملك ساسانيّه است . دل خوش داريد كه به مكّه رفته ، آن ديار را ويران خواهم كرد و بر جاى كعبه آتشكده خواهم ساخت .
چون خبر استيلاى سنباد به ابو جعفر دوانيقى رسيد ، جمهور عجلى را به جنگ او فرستاد . در نواحى ساوه تلاقى فئتين دست [ داد ] . جمهور لشكر سنباد را به تدبير منهزم ساخت ، و در آن واقعه هفتاد هزار كس از مردم سنباد تلف شدند . سنباد پناه به والى طبرستان برد و حاكم آن ديار از او و مردمش ديّارى نگذاشت .
و در سال صد و چهل و پنجم از هجرت ابو جعفر دوانيقى شهر بغداد را بنا كرد .
و در سال صد و چهل و هشتم ، آن ملعون فرمود تا زهر به حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - خورانيده ، آن جناب را شهيد كردند ، و آن سرور در بقيع مدفون گشت .
فصل در ذكر شمّهاى از فضيلت زيارت على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمد عليهم السّلام
« قيل للصّادق - عليه السلام - : ما حكم من زار أحدكم ؟ قال - عليه السلام - : كان كمن زار رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم . »
يعنى : « گفته شد مر حضرت امام صادق - عليه السلام - را كه چيست حكم آن كسى كه زيارت كند [ يكى ] از شما را ؟ گفت امام صادق - عليه السلام - : هست همچون كسى كه زيارت كند رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - را » .