نمىكند او نيز بانگ مىدهد و مردم را به گمان مىافكند . همچنين زراره از امام صادق ( ع ) پرسيد : پس چگونه راستگو از دروغگو بازشناخته مىشود ؟ امام فرمود : كسانى كه سخنان ما را روايت مىكنند او را مىشناسند و مىگويند : او پيش از وجود يافتن ، بوده است . اينان صاحب حق و راستگويند .
همچنين هشام بن سالم در اين باره از امام صادق ( ع ) پرسش كرد و گفت : چگونه اين دو صيحه از ديگرى قابل تشخيص است ؟ فرمود : كسانى كه اين صيحه را پيش از به وجود آمدنش شنيدهاند ، مىتوانند آن را تشخيص دهند .
پنجاه و هشتم : كشته شدن نفس زكيه
از امام باقر ( ع ) روايت شده است كه فرمود : وقتى مهدى خروج مىكند مردى از يارانش به سوى مكيان مىرود و آنان را به يارى مهدى مىخواند اما آنان بين ركن و مقام سر او را مىبرند . اين مرد همان نفس زكيه است .
صدوق در اكمال الدين به سند خود از محمد بن مسلم نقل كرده است كه گفت : به امام باقر ( ع ) عرض كردم : قائم شما چه وقت ظهور خواهد كرد ؟ آن حضرت نشانههايى ذكر كرد تا آنجا كه فرمود : و جوانى از آل محمد ميان ركن و مقام كشته مىشود نام او محمد بن حسن نفس زكيه است . همچنين وى به سند خود از ابراهيم حريرى نقل كرده است كه نفس زكيه جوانى است از آل محمد . او محمد بن حسن نام دارد . وى را بدون هيچ گناهى مىكشند و چون او را مىكشند نه در آسمان عذر خواهى مىماند و نه در زمين ياورى . در اين هنگام است كه قائم آل محمد همراه با گروهى به سوى ايشان برانگيخته مىشود او در چشم مردم باريكتر از سرمه است . چون خروج كند مردم براى آنان مىگريند . ديده نمىشوند كه بسيار تيز و تند دور شوند . خداوند مشارق و مغارب زمين را براى آنان مىگشايد و اينان مؤمنان حقيقى هستند بدانيد كه بهترين جهاد در آخر الزمان خواهد بود .
شيخ طوسى در غيبت به سند خود از عمار بن ياسر روايتى نقل كرده و پارهاى از علايم خروج مهدى را در آن ياد كرده تا آنجا كه مىگويد : در اين هنگام نفس زكيه و برادرش در مكه به ناروا كشته مىشوند .
شيخ مفيد به سند خود از باقر ( ع ) نقل كرده است كه فرمود : بين قيام قائم ( ع ) و قتل نفس زكيه بيش از پانزده شب فاصله نيست . نعمانى در غيبت به سند خود از امير مؤمنان ( ع ) در ضمن حديثى نقل كرده است كه فرمود : آيا شما را از آخرين پادشاه بنى فلان آگاه نكنم ؟
گفتيم : چرا اى امير مؤمنان آگاه كنيد . فرمود : نفسى حرام از قريش در روزى حرام و در ديارى حرام كشته خواهد شد . سوگند به خدايى كه دل دانه را شكافت و بشر را آفريد پس از