و از آن جمله است كه امام جعفر صادق - عليه السلام - مىگويد كه چون عمر آن حضرت به چهل و هشت رسيد به وصيت اشتغال نمود از آن جمله آنكه فرمود مرا به گورستان بقيع دفن كنيد . مردم گفتند : يا بن رسول اللّه ! نزد جدت بفرما تا دفن كنيم .
فرمود : جمعى از اعدا مانع شما گردند و نگذارند . راوى گويد : چون او را به تربت جد بزرگوارش بردند ، مروان مانع شد و بعد از آن عايشه آمد و نگذاشت كه به آنجا برند . و در بعضى كتب سير آمده كه عايشه فرمود كه بر صندوق شاهزاده حسن - عليه السلام - تيرباران كردند اما مردم عايشه را طعن زدند و گفتند : بر شتر سوار شدى و با على حرب كردى و اكنون بر استر نشستهاى و با شاهزاده حسن - عليه السلام - عداوت مىكنى و اگر عمر تو باقى باشد بر پيل برآيى و آنچه تو را در دل باشد به حسين بن على - عليه السلام - به عمل آرى . و حجاج شاعر بغدادى در اين معنى دارد :
تجمّلت تبغّلت و ان عشت تفيّلت * و لك التّسع من الثّمن و بالكل تملّكت
مقصود شاعر آن است كه آنچه از عايشه به وجود آمد بعد از وفات پيغمبر ، مرضى خالق و مشكور خلايق و نسبت به حال وى لايق نبود . عجب سرى است كه عايشه و حفصه پدران خود را آنجا دفن كردند و فرزندان مصطفى و مرتضى و فاطمهء زهرا [ عليهم السلام ] را از آن منع نمايند . اما فرزندان رسول را از آن چه زيان و چه نقصان ؟
اخلاق رضيه و مكارم مرضيهء امام حسن - عليه السلام - بيش از آن است كه استيفاى آن توان نمود ، بدين چند بيت اختصار مىرود ، بيت :
اگر عمرى بيارايم سخن را * نشايد نظم من نعت حسن را
سخن گيرم كه جز در عدن نيست * سزاى وصف اخلاق حسن نيست
سخن گر بگذرد از چرخ اخضر * هنوز از وصف او باشد فروتر
دو گيتى را وجودش زيب و زين است * نظير او اگر جويى حسين است