جوانان دلاور و مبارزان جنگ آور به آرزوى شهادت گرم حرب گرديدند و آواز گيرودار ايشان و فرياد و فغان دليران به آسمان رسيد . بيت :
خدنگ از دو جانب روا رو گرفت * به روى زمين خون روان رو گرفت
هياهو برآمد زهر دو طرف * دو درياى خون بر لب آورده كف
در اثناى جنگ و جدال و در شدت قيل و قال ، طلحه و زبير ديدند كه لشكر على - عليه السلام - غالب گرديدند با جوق خود به يك بار حمله آوردند ، مبارزان على عمران هر دو را در ميان گرفتند و زخم كارى بر طلحه زدند ، روى به گريز آورده به گوشهاى پنهان شد و هم آنجا بمرد . اما زبير جنگى عظيم نمود و در اثناى جنگ ، قاتل طلحه به وى رسيد و گفت : اى زبير ، مصرع : هيچ شرم از خدا نمىدارى ؟ دين به دنيا فروختى و خون چندين مسلمان بر زمين ريختى و با امام مفترض الطاعة عصيان ورزيدى ؟ اما مژده باد تو را كه طلحه از پاى در افتاد و اميد چنان است كه خداى تعالى تو را به هلاكت رساناد . زبير از آن سخنان به خشم آمد و شمشير كشيد و بر او دويد ، او آن ضرب به سپر گرفت ، زبير خواست كه ضربتى ديگر رساند ، امانش نداد و تيغ بر او افكند ، چيزى از عمامه بريد و دست راست او را تا شانه از بدن جدا گردانيد . و در بعضى از كتب مذكور است كه زبير گريخت و يكى را نزد على - عليه السلام - فرستاد كه از كرده پشيمانم ، اكنون از كرم تو اميد عفو مىدارم و اشهر روايات آن است كه پسر صفوان سر زبير را از تن جدا گردانيد و به حضرت امير المؤمنين رسانيد . امير - عليه السلام - فرمود كه چرا خلاف حكم من كردى و او را بيرون معركهء محاربه به قتل آوردى ؟ اما مژده باد تو را كه من از رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - شنيدم كه آن حضرت فرمود كه : قاتل الزّبير فى النّار . او را از كلام على - عليه السلام - خشم آمد و خنجر بر خود زد و هلاك گرديد .
راوى گويد كه چون خبر به عايشه رسيد كه طلحه را كشتند و سر زبير را نزد آن حضرت بردند از استماع اين خبر محنت اثر ، تيره گرديد و نور بصرش از تيرگى اين حكايات بنهايت خيره گرديد و از روى اضطراب و بىطاقتى و از ممر شتاب و بىصبرى بانگ بر لشكر زد كه به يك بار حمله بريد و هر كه را دريابيد بكشيد . پس