آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار ' ع '" ) ( فارسي ) " — صفحة 391

سزاوار امارت نمىدانم ؛ اينك عمر و ابو عبيده هر كدام را مىخواهيد بر او بيعت كنيد تا من نيز بيعت كنم و به خدا سوگند كه در باب خلافت انديشه بسيار دارم و از عواقب امور ملاحظهء بىشمار مىنمايم . ايشان گفتند : يا بن [ ابى ] قحافه ! تو سبقت اسلام دارى و يار غارى و دختر به پيغمبر دادى و بهترين مهاجر و انصارى ، بر تو تقديم نمىكنيم ، دست بده تا با تو بيعت كنيم . در اين محل بشر پيش آمد و بر ابى بكر بيعت كرد . « 1 » حباب چون آن بديد از بشر برنجيد و بعد از گفتن سخنان درشت شمشير به وى كشيد . مردم در ميان آمدند و آب نصيحت صبر و تحمل بر آتش غضب حباب ريختند و ابى بكر او را در برگرفت و گردن و روى او را ببوسيد و سوگند خورد كه آنچه مراد تو است نزد من ميسّر است و او را به وعده‌هاى پسنديده ساكن گردانيد اما آنكه بيعت كرده باشد معلوم نيست . بعد از آن عمر و عثمان و طلحه و زبير و عبد الرحمن بيعت كردند ، بعد از آن مهاجر و انصار يك يك بيعت نمودند اما سعد ابن عباده كه مهتر قوم خزرج بود از بيعت ابا نمود ، قومش بر او جمع شدند و او را به خلافت دعوت نمودند . سعد گفت : اى قوم ! به خدا سوگند كه داعيهء امارت ندارم و از خلافتى كه مخالفت با على است بيزارم . نقل است كه بعد از دو سه روز ابى بكر ، سعد را نزد خود طلبيد و بعد از اظهار ملايمت بسيار و وعده‌هاى پسنديده او را به معاونت و نصرت خود خوانده از او بيعت طلبيد . سعد گفت : اكنون بيمارم و قوت مكالمه و بيعت نمودن ندارم ، چندان صبر كنيد و تحمل فرماييد تا بهتر شوم و آنچه بايد گفت بگويم . عمر و باقى حاضران ديگر گفتند : اى سعد ! تا بيعت نكنى دست از تو نمىداريم بلكه بيم است كه سرت از تن برداريم . سعد برآشفت و در آن آشفتگى عمر را سخنان درشت گفت . بعد از آن به جانب ابى بكر توجه نموده گفت : به وحدانيت خدا و به حق حرمت مصطفى كه اگر على نمىبود دست از خلافت نمىداشتم و تو را كه از احكام خالق آنچه ما يحتاج خلايق است كما