كسى را سزاوار نيست كه بر من تهمت نهد و در ميان من و برادرم على سخنى از روى كلفت گويد و حال آنكه بر درهاى بهشت به خط جلى به يد قدرت الهى نوشته : لا إله الّا اللّه محمّد رسول اللّه و ايّدته بعلىّ بن ابى طالب . اى على ! خدا تو را ستوده و سورهء هل اتى به جهت تعظيم و تكريم تو نازل گرديده . اگر جماعتى از دين بيگانه با گروهى سفيه به آئين منافقانه حكايتى گفته باشند به آن ملتفت مباش و سينهء خود را به سخنان ناخوش ايشان مخراش . يا علىّ ! لا يحبّك الّا مؤمن و تقىّ و لا يبغضك الّا منافق و شقىّ .
اى على ! بدان كه بودن تو در مدينه به حكم خدا است و در ضمن آن مصلحتى مندرج كه حكيم على الاطلاق و عالم السرائر بالاستحقاق اظهار آن خواهد نمود . اين بگفت و على را به مدينه بازگردانيد و امر فرمود ، بيت :
تو را بايد مدينه بودن اين بار * كه باشى ز اهل بيت من خبر دار
نقل است كه سيد ابرار بعد از فرستادن حيدر كرار به مدينه مهاجر را طلبيد و از ميان ايشان ابى بكر را برگزيد و زبير را نيز ممتاز گردانيد و ايشان را رايت داد و با جمعى در پيش فرستاد . بعد از آن انصار را حاضر گردانيد و به انواع التفات سمت امتياز داده به دو بزرگ از انصار لوا ارزانى داشت و در مقدمهء لشكر بداشت و خود با خواص خود از عقب امراء روان گرديد . به آن دستور دو منزل براند و آنجا لشكر به آن سرور از هر طرف جمع شدند و بفرمود تا عرض لشكر كردند ، چهل هزار مرد جمع شده بودند . از آن منزل كوچ كرده خالد وليد را بر مقدمهء لشكر بداشت و ميمنهء لشكر را بر طلحة بن عبيد - الله ارزانى داشت و ميسرهء لشكر را به عبد الرحمن بن عوف نامزد كرد . به اين ترتيب ده منزل نزول و ارتحال نمودند .
نقل است كه چون آن سرور خواست كه از آن منزل كوچ كند عبد اللّه [ بن أبيّ ] منافق با خواص خود قريب به صد كس از لشكر پيغمبر تخلف كرد و گفت : مرا به حرب كارى نيست . از اين حركات شنيعهء او بعضى مسلمانان دل شكسته شدند و ملول خاطر گرديدند . چون آن سرور به منزل ديگر رسيد جمعى ديگر از منافقان كه همراه بودند و