[ متن ]
بِسْم اللَّه الرَّحْمن الرَّحِيم *
خدايا ز شكرت زبان كام يافت * ز نام تو هر نامهاى نام يافت
دهان درج دُر از عطاى تو شد * زبان سرخ رو از ثناى تو شد
شود نعمت از شكر نعمت پديد * زبان شد در نعمتت را كليد
قلم بهر حمد تو رفتار يافت * زبان بهر شكر تو گفتار يافت
صحيحترين حكايتى كه مورخان پاكيزه بيان نيكو ادا ، و شيرين روايتى كه بلبلان خوش الحان دستان سرا در انجمن بلاغت و چمن فصاحت به قلم تحرير و لسان تقرير ، مقرّر و مثبّت گردانيدهاند ، حمد ذات احدى است منزه از شبه و مثال و ثناى صفات صمدى است مبرّا از فنا « 1 » و زوال ؛ قديمى كه صحايف تواريخ انبياء به محمدت و ثناى او ارتباط يافته ، واجب التعظيمى كه فهرست قصص انبياء و تذكرهء اولياء به تذكير « 2 » اسماء حسناى او انتظام پذيرفته . قطعه :
خداوند بخشندهء دستگير * كريم عطابخش پوزشپذير
عزيزى كه هركز درش سر بتافت * به هر در كه شد هيچ عزت نيافت
الهى كه را رسد كه در بهار محمدت غواصى نموده در دانه در رشتهء تقرير و تحرير كشد و كه تواند كه در بيداى ثنايت فرس السبق در ميدان بيان رانده از اقران سبقت گيرد ؟ بيت :
هامش
( 1 ) - الف : فساد .
( 2 ) - الف : تذكر .