آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار ' ع '" ) ( فارسي ) " — صفحة 219

افكند و از بالاى شتر سر فرود آورد و زانوى شتر را گشوده روان شد . باقى مردم با خسارت تمام و ملالت لا كلام ، بار شتران نهادند و به اطراف و جوانب صحرا روى به راه آوردند . من بعد از رفتن ابو سفيان و جماعت لشكريان به خاطر جمع مىآمدم تا خبر به رسول - صلّى اللّه عليه و آله - رسانم ، ناگاه ديدم بيست سوار مسلح ، دستارهاى سفيد بر سر نهاده بر اسبان ابلق نشسته مرا در ميان گرفتند و از روى ملايمت نزد خود خواندند ، اين قدر دانستم كه از لشكر ابو سفيان نيستند . من نزديك ايشان رفتم و از ترس و بيم بر ايشان سلام كردم . ايشان به لطف و خوشى گفتند : برو و صاحب خود را بگو كه شر دشمن را خداى تعالى از تو كفايت كرد . چون حذيفه به خدمت حضرت رسالت - صلّى اللّه عليه و آله - آمد و احوال گذشته معروض داشت آن حضرت تبسم نمود و بعد از آن روى به اصحاب كرده فرمود كه ملائكه بودند كه دوش به حراست من مشغول مىبودند . بعد از آن فرمود كه اى ياران مهاجر و دوستان انصار ! بدانيد كه ديگر قريش به جانب ما نخواهند آمد و ليكن ما بر سر ايشان خواهيم رفتن و به دلخواه مسلمانان بر اهل مكه و ابو سفيان مسلط خواهيم گشتن . پس رسول بقيهء شب در كنار خندق بسر برده صباح با تمامى اصحاب روى به مدينه آورد و به منزل فاطمهء زهرا - عليها السلام - درآمد و سر و تن از گرد و غبار بشست و خواست كه قدرى بوى خوش به كار برد و خود را مطيب سازد كه جبرئيل - عليه السلام - سواره آمد با سر و روى غبارآلوده و گفت : يا رسول اللّه ! خدا ترا رحمت كناد كه سلاح از خود دور انداختى و بدن را از غبار دور ساختى و حال آنكه ملائكه كه به حراست تو مشغول بودند سلاح ننهادهاند و همچنان غبار آلودهاند و به جانب روحا « 1 » رفتهاند و منتظر مقدم شريف تواند . اى رسول خدا ! حكم خداوند تعالى - جل ذكره - چنان است كه همين ساعت مسلح شده به جانب بنى قريظه متوجه شوى و قلع و قمع دودمان ايشان نمايى كه تمامى فساد و افساد ابو سفيان و گروه احزاب از ايشان بود تا به