تمام لحظات ، در طول حياتش وجود داشته باشد . و شقاوت وقتى براى انسان واقع مىشود كه افعال او و عوارض نفس او و تشخيص او بر ضد اين حالتى باشد كه گفته شد و آن عبارت است از انجام دادن كارهاى زشت از روى ميل و اينكه در تمام كارهايش ، در تمام حياتش اينگونه اعمال را اختيار كند و همچنين عوارض نفسش نيز اينطور باشد و اينكه در تمام موارد تشخيص كه بر عهده انسان است ، در تمام لحظات حياتش داراى فساد تميز و تشخيص زشت و بد باشد .
سرشت آدمى
5 . اكنون سزاوار است به بحث در مورد چيزى بپردازيم كه افعال و عوارض و تميز نفسانى به وسيلهء آن به حالتى مىرسند كه بىترديد ، با آن به سعادت مىرسيم و به بحث در مورد شرايطى كه اين سه ، به شكلى واقع مىشوند كه ما بدون شك به سعادت نخواهيم رسيد ، آن گاه از اين شرايط [ شرايطى كه به عدم وصول به سعادت منجر مىشوند ] اجتناب خواهيم كرد و آن شرايط [ شرايطى كه به وصول به سعادت منجر مىشود ] ديگر را مورد عنايت قرار خواهيم داد .
پس مىگويم هر انسان از آغاز خلقت خويش با نيرويى سرشته شده است كه به وسيلهء آن مىتواند افعال و عوارض نفسانى و تميز خود را چنانكه سزاوار است شكل دهد و دقيقا با همان نيرو است كه به عكس قادر است اين سه را طورى كه سزاوار نيست واقع سازد . با همين نيرو است كه اعمال خوب را انجام مىدهد و با همان است كه