مگر نه اينطور است كه خداوند ، مغفرت و آمرزش را براى كسى قرار داده كه بازگشت كند و ايمان آورد و عمل صالح و شايسته نمايد مشروط به اينكه به « ولايت آنها » هدايت يافته باشد ؟ آنجا كه مىفرمايد : « من غفّارم در مورد كسى كه بازگشته ، ايمان آورده و عمل شايسته انجام داده و سپس هدايت يافته باشد « 41 » » .
هامش
- نازل شد كه آن حضرت در حال ركوع صدقه داد .
- رجوع كنيد به شواهد التنزيل ( حاكم حسكانى حنفى ) ج 1 ص 161 - 184 ح 216 ، 217 ، 218 ، 219 ، 221 ، 222 ، 223 ، 224 ، 225 ، 226 ، 227 ، 228 ، 230 ، 231 ، 232 ، 233 ، 234 ، 235 ، 236 ، 237 ، 238 ، 239 ، 240 و 241 ، ترجمة الامام على بن أبي طالب از تاريخ دمشق ( ابن عساكر شافعى ) ج 2 ص 409 ح 908 و 909 ط 1 ، اسباب النزول ( واحدى ) ص 113 ، 114 ، كفاية الطالب ( گنجى شافعى ) ص 228 ، 250 و 251 ط الحيدريه ، مناقب على بن ابى طالب ( ابن مغازلى شافعى ) ص 311 ح 354 ، 355 ، 356 ، 357 و 358 ، ينابيع المودهء ( قندوزى حنفى ) ص 115 ط اسلامبول ، الكشاف ( زمخشرى ) ج 1 ص 624 ط مصطفى محمد مصر ، تفسير ( طبرى ) ج 6 ص 288 و 289 . - بقيّهء مدارك را در پانوشت شماره 130 ملاحظه نماييد ! كه بسيار فراوان است .
( 41 ) سورهء طه ( 20 ) آيهء 82 .
- رجوع كنيد به شواهد التنزيل ( حسكانى حنفى ) ج 1 ص 375 ح 518 ، 519 ، 520 ، 521 و 522 ، الصواعق المحرقهء ( ابن حجر شافعى ) ص 91 ط الميمنيهء مصر ، نظم درر السمطين ( زرندى حنفى ) ص 86 ، ينابيع المودهء ( قندوزى حنفى ) ص 110 ط اسلامبول .