نموده ، و « مذهب » را با دقّت و نظر و تفكّر ، مهذّب ساخت « 488 » .
او از « امام صادق » و « امام كاظم » ( عليهما السّلام ) حديث نقل مىكند و در پيشگاه آنان مقام و منزلتى داشته كه در توصيف نمىگنجد . وى از ناحيهء آنها طورى ستوده شده كه ارزش و قدرش را در « ملأ اعلى » بالا مىبرد .
او در آغاز از « جهميّه » ( يكى از فرقههاى گمراه ) بود ولى در ملاقات با « امام صادق ( ع ) » هدايت يافت و به او ملحق گرديد . وى پس از آن حضرت به « امام كاظم ( ع ) » پيوست و بر همهء اصحاب اين دو بزرگوار ، فائق آمد .
در عصر « امام كاظم » ، « امام رضا » ، « امام جواد » ، « امام هادى » و « امام عسكرى » ( عليهم السّلام ) تأليفات بسيار و كتابهاى فراوانى نوشته شد . و راويانى كه از آنها مستقلا و يا از شاگردان آنها روايت مىكردند در شهرها منتشر شدند ؛ بازوى تواناى اجتهاد را آنچنان در تحقيق گرفتند كه آن را خسته نمودند ؛ دامن تلاش و رنج و جديّت را به كمر زدند ؛ در درياى علوم فرو رفتند ؛ و در اعماق اسرار آن به غوّاصى پرداختند ؛ مسائل آن را احصاء نموده ، و حقائق آن را از نادرستيها جدا
هامش
( 488 ) رجوع كنيد به هشام بن الحكم ( شيخ عبد اللّه نعمة ) ، فلاسفة الشيعهء ( شيخ عبد اللّه نعمة ) ص 562 ط بيروت ، اختيار معرفة الرجال - رجال ( كشى ) ص 255 - 280 و الامام الصادق و المذاهب الاربعهء ( علّامه اسد حيدر ) ج 3 ص 79 - 110 .