كند متواتر است و به طور تضافر از بيست و چند نفر از صحابهء پيامبر ( ص ) رسيده است .
پيامبر ( ص ) در موارد فراوان و گوناگونى اين حقيقت را بازگو فرموده ، گاهى در « روز غدير » چنان كه ملاحظه شد ، و زمانى در « روز عرفه » در « حجة الوداع » ، و بار ديگر به هنگام بازگشت از « طائف » ، و مرتبهء ديگرى بر منبر خود در « مدينه » ، و دفعهء ديگر در خانهء خويش هنگام بيمارى در حالى كه اطاق پر از صحابه بود ، آن هنگام كه فرمود :
« اى مردم ! من به زودى قبض روح مىشوم و از اين جهان مىروم ، و من سخنى كه عذر شما را قطع كند به شما گفتم : آگاه باشيد ! من كتاب خدا و عترتم اهل بيتم را در ميان شما مىگذارم » .
سپس دست على ( ع ) را گرفته بلند كرد و فرمود :
« هذا علي مع القرآن و القرآن مع عليّ لا يفترقان حتّى يردا عليّ الحوض » ( اين على با قرآن است و قرآن با على است ، از هم جدا نخواهند شد تا آنگاه كه در كنار حوض به من ملحق گردند « 6 » ) .
هامش
( 6 ) رجوع كنيد به الصواعق المحرقهء ( ابن حجر ) آخر فصل 2 از باب 9 ص 75 ط الميمنيّه و ينابيع المودهء ( قندوزى حنفى ) ص 285 ط اسلامبول .
- راويان « حديث ثقلين » از صحابه :
1 - امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) 2 - حسن بن على بن ابى طالب ( ع ) 3 - سلمان محمدى 4 - ابو ذر غفارى 5 - ابن عباس 6 - ابو سعيد خدرى -