چقدر ! آن حضرت مىگفت : « خدايا ! من از تو در برابر « قريش » و كسى كه آنها را اعانت مىكند استعانت و كمك مىجويم . آنها خويشاوندى مرا قطع كردند ، مقام بلند و ارجمند مرا كوچك شمردند ، و در مبارزه با من در مورد « امر ( خلافت ) » كه مربوط به من بود متّحد شدند ، آنگاه گفتند : حقّى است كه بايد آن را گرفت و حقّى است كه بايد آن را ترك نمود « 405 » ! . . . »
و آن هنگام كه شخصى به او گفت : اى پسر ابو طالب ! تو در مورد « امر ( خلافت ) » حريص هستى ، فرمود : « به خدا سوگند ! شما حريصتريد ( چرا كه ) من « حقّى » را مطالبه مىكنم كه از آن خودم است و شما بين من و آن حائل مىشويد « 406 » . »
و نيز فرمود : « به خدا سوگند ! از هنگامى كه رسول خدا ( ص ) قبض روح شده تا هم امروز ، همچنان من از « حقّ » خود ، دور ماندهام و مستبدّانه با من رفتار شده است . » « 407 »
و بار ديگر فرمود : « ما « حقّى » داريم ، اگر دادند ، و گرنه صبر خواهيم كرد ،
هامش
( 405 ) رجوع كنيد به نهج البلاغه ، خطبهء 167 ج 2 ص 300 ط مصر ، شرح نهج البلاغهء ( ابن ابى الحديد ) ج 11 ص 109 ط مصر با تحقيق محمد ابو الفضل و الامامة و السياسهء ( ابن قتيبه ) ج 1 ص 144 ط مصطفى محمد مصر .
( 406 ) رجوع كنيد به نهج البلاغه ، خطبهء 167 ج 2 ص 300 ط مصر ، شرح نهج البلاغهء ( ابن ابى الحديد ) ج 11 ص 109 ط مصر با تحقيق محمد ابو الفضل و الامامة و السياسهء ( ابن قتيبه ) ج 1 ص 144 ط مصطفى محمد مصر .
( 407 ) رجوع كنيد به نهج البلاغه ، خطبهء 6 ج 1 ص 43 ط مصر ، شرح نهج البلاغهء ( ابن ابى الحديد ) ج 1 ص 223 و ج 9 ص 306 ط مصر با تحقيق محمد ابو الفضل و مصادر نهج البلاغهء ( عبد الزهراء حسينى خطيب ) ج 2 ص 45 ط القضاء نجف .