لكم كتابا لا تضلّوا بعده » ( بيائيد ! تا برايتان نوشتهاى بنويسم كه پس از آن هرگز گمراه نشويد . ) « عمر » گفت : « درد بر او غلبه كرده ، قرآن نزد شما است ، كتاب خدا ما را كفايت مىكند . » بين افراد اختلاف افتاد ، به نزاع و مخاصمه كشيد ، بعضى مىگفتند : نزديك شويد ! تا پيامبر ( ص ) نوشتهاى برايتان بنويسد كه پس از آن گمراه نگرديد ، و بعضى گفتهء « عمر » را تكرار مىكردند . پس آنگاه كه « سر و صدا » و « اختلاف » نزد پيامبر ( ص ) بالا گرفت به آنها فرمود : « برخيزيد ! » .
« ابن عباس » همواره اين سخن را مىگفت كه : « مصيبت » ، « تمام مصيبت » آن وقتى بود كه با اختلاف و سر و صدايشان بين پيامبر و بين آنچه مىخواست براى آنها بنويسد حائل شدند .
اين حديث ، از احاديثى است كه در « صحّت » و « صدور » آن ، هيچ جاى سخن و ترديد نيست . « بخارى » آن را در چند جاى صحيح خود نقل نموده و « مسلم » در صحيح خود آن را آورده است . « احمد » در « مسند » از « ابن عباس » و همچنين سائر نويسندگان « سنن و اخبار » آن را نقل نمودهاند « 358 » ، امّا در نقل آن - چون نقل به معنى كردهاند - تصرّف نمودهاند ، زيرا لفظ اصلى كه از « عمر » صادر شده ، اين بوده :
هامش
( 358 ) رجوع كنيد به صحيح ( بخارى ) كتاب المرضى باب قول المريض « قوموا عنى » ج 7 ص 156 ط محمد على صبيح و ط مطابع الشعب ، صحيح ( مسلم ) در آخر كتاب الوصية ج 11 ص 95 ط مصر با شرح نووى ، مسند ( احمد بن حنبل ) ج 4 ص 356 ح 2992 ( با سند صحيح ) ط دار المعارف مصر .