« ايّها الناس ! من ولىّ شما هستم . » عرض كردند : « راست گفتى . » پس از آن دست « على » را بلند كرد و گفت : « اين ، ولىّ و جانشين من است و دين مرا ادا مىكند و من دوستم با كسى كه او را دوست دارد و دشمنم با كسى كه او را دشمن دارد « 209 » » .
و نيز از « سعد » نقل شده كه با رسول خدا ( ص ) بوديم ، وقتى به « غدير خم » رسيد ، توقّف فرمود ، آنان كه پيش از او بودند بازگرداند و آنها كه عقب مانده بودند ملحق شدند ، هنگامى كه مردم جمع شدند فرمود : « اى مردم ! چه كسى ولىّ شما است ؟ » گفتند : « خدا و رسولش » . سپس دست « على ( ع ) » را گرفت و او را به پا داشت ، پس از آن فرمود : « كسى كه خدا و رسولش ولىّ او هستند اين ، ولىّ او است ، بار خداوندا ! دوست بدار كسى كه او را دوست مىدارد و دشمن دار كسى كه او را دشمن مىدارد ! « 210 » »
روايات در اين باره زياد است به طورى كه قابل استقصاء و ضبط نيست « 211 » . اينها نصوص صريحى هستند كه با زبان گويا « ولايتعهدى »
هامش
( 209 ) رجوع كنيد به خصائص امير المؤمنين ( نسائى ) ص 101 ط الحيدريه و البداية و النهايهء ( ابن كثير ) ج 5 ص 212 .
( 210 ) رجوع كنيد به خصائص امير المؤمنين ( نسائى ) ص 101 ط الحيدريه ، فرائد السمطين ( حموينى ) ج 1 ص 70 و ترجمة الامام على بن ابى طالب از تاريخ دمشق ( ابن عساكر شافعى ) ج 2 ص 53 ح 552 .
( 211 ) در اين رابطه رجوع كنيد به الغدير ( علّامهء امينى ) ج 1 ص 14 - 213 ط بيروت ، -